Metapo-SOS-Studiecentrum voor politiek & cultuur
Nieuwrechtsmetapolitiek is de weblog voor Metapo-SOS-studiecentrum voor politiek & cultuur.

Metapo-SOS-Studiecentrum voor politiek & cultuur wil een onafhankelijke denkschool en studiecentrum vanuit een nieuw rechtse visie zijn.

Metapo-SOS is een metapolitieke denkschool.

Metapolitiek is een gericht zijn op datgene wat àchter de politiek ligt. Het draait om de rol van de ideeën in de geschiedenis en daarmee van invloed zijn op een maatschappelijke consensus. We denken aan de invloed van de cultuur op het gemeenschapsbewustzijn.
Daarnaast spelen ideeën meer algemeen een rol in de hele geschiedenis van de mensen.

Herakleitos, Aristoteles, Augustinus, Thomas van Aquino, René Descartes, Immanuel Kant, Adam Smith, Karl Marx, maar ook een Julius Evola, Edmund Burke, Roger Scruton, Friedrich Nietzsche, Moeller van den Bruck, Ernst Niekisch, Ernst Jünger, Oswald Splengler, Carl Schmitt en meer recenter Jean Thiriart, Armin Mohler, Alain de Benoist, Robert Steuckers, Guillaume Faye of Alex Dugin hebben ieder in hun tijd door hun werk als schrijver revoluties van beslissende betekenis uitgelokt met een meer of mimder complex verloop, maar waarvan de gevolgen zich heden ten dage nog laten voelen.

De geschiedenis is weliswaar resultante van de wil en de daad van de mens, maar in de praktijk doet hun invloed zich pas gelden binnen het kader van een zeker aantal overtuigingen, geloofsrichtingen en voorstellingen van zaken, waardoor zij een zingeving en richting krijgen.
Wij hebben vanuit de nieuw rechtse denkrichting de ambitie om aan de hernieuwing van de van deze sociaal-historische voorstellingen het onze bij te dragen.

De benaming "Nieuw Rechts" is ongeveer gelijktijdig ontstaan en gebruikt in de jaren '60 in zowel Frankrijk, Duitsland als Italië, vooral om een duidelijk onderscheid aan te geven t.o.v. 'oud-rechts' en 'extreem-rechts'. Toch overstijgt de wereldvisie van NIEUW RECHTS de oude links-rechts-tegenstelling: ze ontleent ingrediënten aan zowel links als rechts.

NIET LINKS, NIET RECHTS, MAAR ELDERS !


http://groups.yahoo.com/group/metaposos

16 december 2006

12 augustus 2006

Richting dramatische demografische veranderingen ?

Pub_novonl (Novopress) - De laatste cijfers (over de eerste helft van 2006) van het CBS (Centraal bureau voor de Statistiek) laten zien dat de bevolking van Nederland nauwelijks meer groeit.

“Vooral de sterke toename van de emigratie zet een rem op de bevolkingsgroei.” De helft van deze emigranten betrof in Nederland geborenen. Nederlanders die het hier wel gezien hebben en hun heil elders in de wereld zoeken. De andere helft betrof voormalige immigranten die weer vertrokken. Opmerkelijk is het dat hiertoe ook de ‘asielzoekers’ uit Afrika en voormalig Joegoslavië worden gerekend.

Als we hierbij het CBS-bericht nemen van 31 juli over de samenstelling van de bevolking in de grote steden, dan kunnen we niet anders stellen dan dat we richting een dramatische demografische verandering gaan.

Aangevuld met de berichten over de ‘vergrijzing’, lijken we naar een samenleving te gaan gedomineerd door van oorsprong niet-westerse allochtonen. Een toekomst die ons, in het kader van sociale zekerheden, niet veel goeds zal beloven.

Novopress heeft de hand weten te leggen op een aantal bijzondere en opmerkelijke overheidsadviezen in het kader van het hier boven staande en zijn druk doende deze informatie te organiseren en te vormen tot een bijzonder artikel;. U hoort van ons !

http://nl.novopress.info/

1 augustus 2006

Klassejustitie en vraagtekens bij ons rechtssysteem

(Novopress) - Dankzij onze nationale ‘klokkenluider’ Peter R. De Vries hebben we opnieuw kennis mogen maken met de arrogantie en onbetrouwbaarheid van de diensten van onze overheid.

Twee jaar geleden werd de computer van Joost Tonino bij het vuilnis gevonden door een taxichauffeur. Deze bracht hem toen naar misdaadjournalist Peter R. de Vries. Die ontdekte vervolgens dat er kinderporno op stond. In de veronderstelling en in vertrouwen op ons rechtssysteem werd alom verwacht dat enerzijds ‘kindervriend’ Tonino niet meer binnen Justitie werkzaam zou kunnen blijven en anderzijds vervolgd zou worden voor de strafbare feiten.

Opmerkelijk, verrassend en schokkend genoeg bleek begin juni hoezeer er klassejustitie heerst wanneer een ‘vriend’ volgens het rechtssysteem wordt behandeld. “Joost Tonino zal niet worden vervolgd voor het bezit van kinderporno. Hij zou de kinderporno onbewust hebben gedownload. Het OM acht het bewijs zo onovertuigend, dat ze de zaak niet eens voor de rechter brengt.”

Stichting Childright, die de aanklacht had ingediend, was diep teleurgesteld. “We hoopten dat er nieuw onderzoek naar strafbare feiten zou komen. Dat zit er dus niet in. Volgens Childright is het een “totaal verkeerd signaal” dat een officier van justitie niet wordt vervolgd voor het bezit van dergelijke afbeeldingen, terwijl veel kinderen het slachtoffer worden van de kinderporno-industrie.

De zaak van ‘kindervriend’ Tonino wordt nog opmerkelijker en schokkender wanneer blijkt dat Tonino, nadat er kinderporno op zijn computer was gevonden en blijk van actieve deelname aan nieuwsgroepen waar van kinderporno sprake was, slechts in de luwte heeft hoeven te werken zonder enige vorm van schorsing. En volgens het hoofd van het OM, Harm Brouwer, kon ‘kindervriend’ Tonino “wat mij betreft weer aan de slag als officier van justitie”.

Het dieptepunt van deze ‘kindervriend’ Tonino-affaire hebben we vandaag mogen meemaken nadat bekend werd dat Harm Brouwer, de hoogste baas van het Openbaar Ministerie, vanavond bij een programma van de Ikon zal zeggen dat tenminste een deel van de kinderporno die op de computer van officier van justitie Tonino was gezet, pas hierop terechtgekomen is, nadat hij deze bij het vuilnis gezet had.

Dankzij Peter R. De Vries hebben we hier een knappe (maar gelukkig mislukte) poging tot herschrijving van geschiedenis mogen meemaken. De Vries zei vandaag in het Radio 1-journaal dat het OM de zaak verdraait. Volgens hem kwam de porno uit nieuwsgroepen die al op de computer stonden, met namen als ‘young boys’, ‘teens’ en ’school boys’. Toen hij het apparaat in handen kreeg, klikte hij op zo’n nieuwsgroep, omdat hij al kinderporno vermoedde, en toen werden er zes plaatjes gedownload. Deze zes kunnen dus inderdaad op de computer beland zijn, nadat hij bij het vuilnis stond, maar de andere plaatjes stonden er volgens de misdaadverslaggever al op.

Inmiddels heeft Harm Brouwer al zijn uitspraken teruggenomen. De uitspraken van Brouwer suggereren dat Peter R. De Vries kinderporno op de computer gezet zou hebben. Brouwer betreurt dat en heeft Peter R. De Vries zijn excuses aangeboden.

Het zal voor velen in dit land onbegrijpelijk zijn dat de hoogste baas van het OM, ons rechtssysteem, medewerkers die strafbare feiten plegen en daarmee tevens door hun handelen een ongeloofwaardige positie bekleden, de hand boven het hoofd houdt en tevens de aangetoonde strafbare feiten eerst verdraait, dan herschrijft en uiteindelijk dan toch maar weer herroept. Dit riekt naar klassejustitie en zal bij velen vraagtekens oproepen inzake ons rechtssysteem.

‘Kindervriend’ Tonino heeft zich na zijn strafbare feiten volledig ongeloofwaardig gemaakt om nog te kunnen functioneren binnen Justitie. En Harm Brouwer, heerser over ons rechtssyteem waarin de basis ligt van onze ‘normen en waarden’, heeft door zijn reacties als volgende op rij Nederland tot een Bananenrepubliek verklaard waarin de machtigen binnen het systeem hun gang kunnen gaan en de ‘gewone burger’ gestraft wordt voor zijn handelen volgens ‘gezond verstand’ ! Ook Brouwer’s positie zou ter discussie moeten staan.

Novopress Nederland

29 juli 2006

Interview met Guillaume Faye in France-Echos op Subversive.com, 27 juli 2006.

Origineel interview in het Frans op: Subversiv vertaald naar het Engels, onder voorbehoud van mogelijke vertaalfouten.

1 Franche-Echos
: Mister Faye, what was your part in the founding of the New Right or GRECE?

Guillaume Faye: From 1970 to 1986 I was first an adherent, and then one of the directors of the association, GRECE, which was reputedly one of the intellectual centres of the "New Right" or the "extreme right" depending on the names given to it by the journalists involved, although I would prefer the term " European identitarian nationalism". I was even GRECE's number two, as "Secretary for Study and Research", at the time. Today, this so-called "New Right", and GRECE, are no more than the shadows of their former selves and have abandoned the identitarian struggle. They have abandoned any idea of defending the European identity and
become fake rebels, avid to be recognised by the system (though vainly so), totally aligned with the positions of the left wing and of Monde Diplomatique, positions such as : islamophile, pro-third-world, silence in radio broadcasts concerning immigration (the avoidance strategy - avoiding above all anything that might shock anyone), anti-capitalism, ineffective anti-americanism, hate-filled anti-zionism, etcetera.

2 France-Echos: Besides, you were a great humorous journalist, notably in the Filipacchi Group ... in the eighties, then you vanished. Is it true that your comrades in GRECE had something to do with your demonisation?

Guillaume Faye: It was a mixture of things ; between 1980 and 1986 I published a number of political and ideological books (1). The situation was quite different from what it is today and my ideas have evolved considerably. Then, from 1986 onwards, seized by what the Romans called the vis comica, I plunged into show business : radio, TV, cinema, music, specialist press, etc. I did all this under pseudonyms, obviously. I also wrote some rather light books (2). This period
taught me a lot, because, unlike the Paris intellectuals who see everything through their readers' clubs, I got into the habit of going to the heart of things. In 1998, driven by some internal demon ... I went back to the task of writing my ideological books and giving conferences. Then, in 1999, some little ill-wishers, who could only have come from the old milieu in which I had been previously, discreetly told my employers who I really was, purely out of jealousy. These latter then stopped giving me any work. One mustn't, after all, feed the Devil ... To get away from all this I founded my own review, I Have Understood All - which in its new format is now called Alarm Signal - and like a stakhanovite I multiplied my books, articles, and ideological conferences.

3 France-Echos: Since your return to the centre of debate in the circles of right wing thought you have not ceased denouncing the pro-Arab, anti-Semitic, pro-Islamist, even Third-World-ist, turn of the New Right and of your erstwhile friends in GRECE.
What is it all about?

Guillaume Faye: I parted company with GRECE and the New Right in 1986, because even then I could quite clearly perceive this ideological development. Since then polemic with them has never ceased. One important detail : most of the original guiding spirits of GRECE eventually came to the same conclusions as I had, and left the organisation, which is nowadays reconstituted solely around the writer Alain de Benoist and his court, whose positions are absolutely the same as those of Dieudonné and the insane Iranian Mullahs. I note that the aforementioned Alain de Benoist, forgetting all concepts of honour, has gone so far as to describe me in the Italian press as a "super-racist" (Area, Review, May 2000) ... He has chosen his camp, that of the politically correct, the vulgar herd, the poor man's analysis, the tactics of the courtesan (?) And the poor fellow doesn't even get invited to Paris salons or readers' clubs. It seems to me - and I shall return to this - that these people have the mentality of collaborators. As if they are anticipating the arrival of their future masters. They have the mentality of dhimmis, of "submitters".
Nowadays, I work in close association with the old members of the New Right who quit, like me, and who have created their own networks and circles of cultural and ideological influence, throughout Europe, in Russia, in Portugal, in the USA, and in Canada. And I work, of course, on new books.

4 France-Echos: Have you found, in these new circles with which you work, or in the Front National, which has invited you on various occasions to give speeches, any
hostility against the Jews, any remnants of anti-Semitism?

Guillaume Faye: No, that isn't really the problem. Anti-Judaism (to use a term I prefer to 'anti-Semitism') melts like snow in the sun across a great part of what is known as the "extreme right". Of course, there are significant pockets of resistance ; one cannot defeat the long anti-Jewish tradition in a day. And there is also a segment of this "extreme right", to which GRECE belongs, which has turned to a violent anti-zionism, coupled with an acute Palestinophilia (I shall return to this). However, this ideological current has become more and more isolated in the movement I am speaking of, quite simply because of the massive threat posed by immigration into France ... Under these conditions, anti-Judaism is forgotten, the Jew no longer seems like a menace at all. In the circles in which I move, I never hear any anti-Jewish invective. I even come across people (as one did in the sixties) who approve and support the "Israeli Right". I have tried to understand (and my conclusions regarding this are finally, little by little, becoming shared) that anti-Judaism is a politically obselete, useless, overtaken position, even when it is disguised as anti-zionism. We are no longer living in the times of the Dreyfuss Affair. Besides, the anti-Judaists have never escaped from their own terrible contradiction : they seem to despise the Jews, yet pretend that these latter control the world. So, does this mean that
they think the Jews are a superior race, or not? Anti-Judaism is a form of political schizophrenia, a sort of inverted philo-Semitism, the expression of a ressentiment [envy, inferiority complex - RB]. I don't judge anti-Judaism from a moral point of view ; after all, one can be frustrated and detest whomever one likes. I never mix the moral and the political. But my position is the same as Nietzsche's : hating the Jews serves no purpose, it is a politically stupid and unproductive passion.

5 France-Echos: A number of small extreme right groups who have read your work accuse you of being prejudicially pro-American and "neo-zionist". Why is that, do you think?

Guillaume Faye: Those people are hemiplegic, in addition to being professional liars. To begin with, I have never been "prejudicially pro-American" . One has only to read my essay "Global Coup d'État, an Essay on the New American Imperialism" (which deconstructs the ideology of the neo-conservatives) to see that. My position, being strategic rather than manichean, is incomprehensible to these fanatics. I am neither an anti-American nor a pro-American, but a European nationalist. The USA is in no way the Great Satan, the number one enemy, but, depending on circumstances and according to its strategy as a state, it may be an adversary,
a competitor, or even one day an ally. The anti-American dogma (which I call OHAA, "obsessional-hysterican anti-Americanism") is impolitic, like all dogmas. I'm sorry, but I prefer McDonalds' to mosques, pom-pom girls to shuttered, battered, violated women, American universities to obscurantist Islamist madrassas, etcetera.

Regarding zionism, these people who call me a "neo-zionist" are labelling me like this quite simply because I am not hysterically anti-zionist, as they are, and because I can feel no sympathy nor interest in the "Palestinian cause". How can I defend a Muslim people (who claim to be being "martyred", though I dispute this), at the very moment that Islam undertakes the conquest of Europe? In what way does the "zionism" of the Jewish state threaten Europe? It is my fierce, defensive opposition to Islam, and to the Arabo-Muslim strategy, which explains
why these people, who have become infatuated Arabophiles and Islamophiles, call me a "neo-zionist".

They cannot bear the fact that I refuse to give the requisite free passage to their "anti-zionism". How can I be a "zionist" when I am not Jewish? And how could I become an "anti-zionist" when at no time has the zionist ideology (unlike Islamism, communism, leftism, rights-of-man-ism, or masochistic post-conciliar christianism) attacked or threatened either directly or remotely
the idea I defend, which is the maintenance of European identity? In what way would the disappearance of Israel help my cause? To think of the Jewish state as an enemy is geopolitical idiocy for European identitarians.
The current GRECE of Alain de Benoist (which has nothing in common with the original GRECE) the little "national-revolutionary" groups inspired by the fanatical Christian Bouchet, and the camarilla of "extreme right" militants who have converted to Islam, all of these being closely interconnected, are really totally aligned to the positions of the Iranian government, which fascinates them as a snake fascinates sparrows. For them, I am obviously the absolute
enemy.

This is how I interpret their tortured reasoning : to begin with, there is a visceral hatred (which needs psychoanalytic explanation) for everything Israeli, American, or zionist. (Note, I have not claimed that in every case this is a camouflaged form of neurotic anti-Judaism, analogous to the paranoic and dream like anti-Judaism of the Third Reich, but in the last analysis, in some cases,
it is so). Secondly, given their obsessional anti-zionism and anti-Americanism, they arrive through the force of passion and simplistic thinking at Islamophilia, Arabophilia, and pro-immigrationism. They finish up aligning themselves with the views of Dieudonné (whom they are actively courting), and in the circles of the pro-Arab extreme left. Add to this, a third-world-ist, anti-capitalist rhetoric, derived entirely from the neo-marxist vulgate, of which Alain de Benoist has been for a long time the exemplar on the "extreme right". What I find really tragic in these intellectual contortions, is that these pseudo-European identitarians, because of their anti-zionism (and in some cases, anti-Judaism) completely sacrifice their defense of the European identity and hurl themselves into the arms of Islam, pro-Arabism, and third-world-ism.
They focus all their fire on zionism, blinded by their hatred. The destruction, through immigration, of Europe? For them, this is inevitable anyway, and of secondary importance. The essential thing is the struggle against the hydra of zionism and the American Satan, shoulder to shoulder with militant Islam. They masturbate in ecstacy over the declarations of Ahmadinejad.

The problem is that their new "friends" regard them as collaborators, and despise them as traitors. I do not envy their future lot. I suspect they look forward to the Islamisation of Europe, its "future". They want to be on the winning side. They would love to be cosseted dhimmis ("submitters"). But they won't be. Another thing, these people hope to conveniently forget their
politically incorrect pasts and to forge for themselves phony passports as "anti-racists" (they hope in vain, though) - they hope to appear as the greatest friends of Islam, of the Arabs, of the Palestinian cause, of the poor third world, oppressed by the "American-zionist capital bloc". All this isn't just intellectually bankrupt, it needs one term above all - cowardice.

6 France-Echos: What does zionism mean to you?

Guillaume Faye: Zionism is the affirmation of the re-installation of a people in a land which they consider to be their own. Zionism is also a highly composite ideology : it talks of aliya, which means the "return" of the dispersed Jews, but also, and right from its inception, it talks of a new form of society. I know this subject quite well because I am preparing a work, which will make a
certain amount of noise in the "milieu", which will be called "The New Jewish Question". Zionism, which is a very recent element in Jewish history, theorised at the end of the nineteenth century by Herzl and Buber (who did not arrive at the same positions, hence the "Israeli compromise") is the attempt (successful, uniquely in history) to reconstitute a Jewish state, in fact the mythical Kingdom of David, starting from the Diaspora, in order to escape from
persecution and renew the post-Mosaic tradition.
One should note that the religious Jews were against this project (and this opposition still exists) because it seemed to envisage the construction of a profane state entity. The zionist project is an absolutely unique case in the annals of "archeofuturism" (this is the name of one of my books,
"Archeofuturism"), that is to say, the reconstruction, the renaissance, the resurrection and the projection into the future of a political form past but not forgotten. The reconstitution of the national and state language, Hebrew, has no historical parallel. It is a major act of political voluntarism. The zionist movement has a "saga" which, from my point of view as a non-Jewish observer, corresponds to the values which I defend : attachment to a land, to the lineage
of one's people, to its traditions, to its historical perpetuation, to fidelity to one's lines of descent, to ethnic homogeneity and collective will. Zionism therefore constitutes an example of the creation of a political and state form for a people, which is new, and which should inspire the re-founders of European identitarianism. However, let it be understood, although I applaud its
principles, zionism is not my own cause, because I do not belong to the Jewish people. Quite simply, I cannot see what phantasm should cause me to oppose it...

Now, I think (and I take no pleasure at all in this) that the zionist project and the existence of Israel are menaced by the demographic balance, in favour of the Muslims, also by the extension of a terrorist war which might provoke the flight of the élites, and also probably a reduction in international support for Israel. The great mistake that was made, was to grant Israeli nationality to the Muslim minority which remained after 1948, instead of organising a clear and
thorough-going partition. This mistake was the result of the "humanistic" notions of Buber, and of his famous book "I and Thou". One last thing : people constantly parrot to me the official line, that the Jewish state has conducted itself in an ignoble, persecutory manner towards the unhappy "Palestinians".
Even if this were true, it isn't my problem. However, in addition, I think it is an extreme exaggeration. It is in the political interest of European identitarians that the state of Israel survives. I shall talk about this in my forthcoming book. My position will shock the retarded ones. So much the worse for them.

7 France-Echos: Is it true that you have spoken at Senate conferences, at the invitation of the very influential zionist club of Jean Mandelbaum, a circle which has also invited speeches from Chirac, Spiner, and most of the more famous French zionists?

Guillaume Faye: Absolutely true. In particular, I explained to them that the Jewish intellectuals and political men who have welcomed immigration and Islamisation, in the name of a delirious vision of "anti-racism", have been irresponsible. The public agrees with me. I respond to all the invitations I receive. I have spoken before the FN, the MNR, the Rotary Club, the PS branch of the 15th arrondissement, the Republican Party in Washington, the Rodina Party in the Moscow Duma, the Breton Party Adsav, the University of St Petersburg, and many French, Belgian, German, Italian, and Spanish cultural assocations, and other circles in France, Germany, Italy, etcetera. I am a free electron, I affirm my own ideas without any complexes. I have even been invited by certain Islamist circles, who wanted to know the thinking behind my anti-Islamist positions. I spoke alongside old friends from the "New Right" who had converted to Islam, and alongside obsessional anti-zionists. I sensed that the Muslims had a lot more respect for me than they had for these obsequious, cowardly converts. I explained to them that they were in the process of invading Europe, that I was not fooled by their strategy, that my duty was to fight them, and that - I am sorry to have to say - I have succeeded in completely cutting the threads of their propaganda for the "Palestinian cause" and their fable of "Islam, religion
of peace". I explained to them that my task was to oppose their Jihad, that I was not deceived by their Qur'anic hypocrisy, that they could do what they liked in their own homelands but not in mine, that they should not take me for an idiot by talking about the "zionist menace", etc. They heard me out very courteously, in complete silence, quite discomforted, attentive, and, at the end, an Algerian intellectual told me with a big grin, "Luckily for us, most of the French do not possess your lucidity, and don't know us the way you do."

8 France-Echos: Do you accept the label "extreme right", and how do you explain your sulphurous, extremist image?

Guillaume Faye: The expression "extreme right" is blurred and lacking in rigour, in terms of political semantics. My case is a bit special. I created my own ideology, which rather upsets everyone, because it offends the conformist Islamophiles and the prejudiced anti-zionists, both pro-US and the anti-US, even in the area of economics and geopolitics.
I have tried to create a new ideology. I wish people would read me, and study my texts, before leaping to conclusions. In fact, I discomfort all camps, I offend their senses of etiquette. I am above all myself, but the fact that people treat me as an "extreme right ideologist" doesn't bother me at all. I am not like those old crabs which try to hide themselves behind their own claws (?) So why my sulphurous "extremist" image? Quite simply, because I attack frontally, in my writings and my public conferences, the Islamisation of Europe, the invasive immigration, the neo-totalitarianism of the ruling ideology, the reduction in freedom of expression, and the general decadence of this end-of-cycle civilisation. And because all this has brought me certain lawsuits and condemnations, it is normal that the bien-pensants should consider me an
"extremist". The term "extremist" today means the same thing it meant in Stalin's USSR : a dissident who speaks the truth.

9 France-Echos: You have probably heard about the scandal unleashed by the astounding article written by an old GRECE member who has now apparently become politically correct, Joseph Macé-Scaron, now a journalist for Marianne, promoting a sulphurous, hate-filled book which calls all the thinkers of the right, like Alexandre del Valle and Guy Millière, who are allies of the Jewish community, or of rightist zionist Jews like Goldnagel or Kupfer (Likud) - "Fachos". What do you make of this, and what can you tell us about this astonishing accuser, Macé-Scaron?

Guillaume Faye: With regard to this article in Marianne signed by Mr. Joseph Macé-Scaron, one passage of which claims or suggests that Mr. Alexandre Del Valle belonged to the aforementioned movement or was ideologically close to it, I can state, quite independently of my opinions of Mr. Del Valle, and even given a certain disagreement with him, that he never belonged, either closely or even remotely, to the "New Right", or to GRECE, or to any "extreme right" organisation at all, nor did he ever take part in any of our meetings during the relevant period. I would have known of anything of this sort, since I was right at the centre of this family of thinkers, and I knew every one of its "intellectuals" perfectly.
Mr. Del Valle was never involved with us, nor was he ever asked to debate on our behalf, nor to write for us. On the contrary, at the conference cited by Macé-Scaron, he provoked some lively reactions in the chamber when he violently attacked the ideas put forward on behalf of GRECE by his opponent on the right, whose name as it happens was Champetier (a man who has himself, moreover, since left that organisation himself). I attest that, like Taguieff, who has since been lynched for similar reasons in Le Monde, del Valle argued against and not for the New Right, which changes the whole context, since debating against someone in no way suggests that one shares his ideas or solidarises with him.

Whenever Del Valle has appeared in debate against the intellectuals of the neo-pagan New Right, whether they are from GRECE or not, he has always vehemently attacked the "anti-semitism and anti-zionism" of the obsessional pro-Arabists in this movement, of whom I spoke earlier. I can attest to the truth of this, which is completely different to the allegations of this inferior journalist, Macé-Scaron - I take no positions on Mr. Del Valle himself.
On the other hand, the accuser, Joseph Macé-Scaron, who it seems, wants to make us forget his own past when he accuses certain others of having taken part in conferences with people supposedly close to the New Right, is in a very poor position to attack, especially, Goldnagel or Del Valle, since he himself was well and truly an adherent of, a partisan for, GRECE, and in fact one of its most fervent militants and directors between 1978 and 1985! Macé-Scaron worked
during this entire period (in a "permanent" capacity) in the "press corps" of the New Right (GRECE) after having been initiated, in the company of his friend the journalist Thierry Deransart, according to the pagano-christian right of chivalry (??? - RB), during a conclave at which I myself was present, along with various others. His sponsor and initiator, who is still one of my best friends and will certainly support my statement, is now a cadre of the MNR (ex-FN).
Another of my close friends, who was at the time secretary-general of GRECE (and who left the organisation for reasons similar to my own) could equally bear witness against the grave accusations of Mr. Macé-Scaron. There could be no more astonishing accuser than Mr. Macé-Scaron, who was himself a product of the "school of journalism" that we created within GRECE, which at the time allowed us to infiltrate Figaro Magazine, two of whose successive editors, Mssrs. Valla and Plunkett, were also members of the directorate of GRECE, and which employed in addition a significant number of other members of our association and our
movement. I recall perfectly how, within the framework of this "school of journalism", I helped to form the ideology, the writing skills, and the propagandist capacity of Mr. Macé-Scaron, who was a very apt pupil ; he started his virtuoso career in journalism by going to work for Figaro Magazine, entirely thanks to GRECE.

Subsequently, like many other journalists who, thanks to GRECE and the New Right, began their professional careers at Figaro, at Valeurs Actuelles, or elsewhere, he has tried to make us forget this inconvenient geneology and has - publicly - changed his views. This is human enough, who can blame him for it, in a time when one needs to show a white paw [this is a French idiom related to proverbs about rabbits - RB] to pursue one's career?

Having said all that, the ideas circulating within GRECE today, I repeat, are not at all the strong identitarian positions (what the journalists call "extreme right" ideas) which it held when Mr. Macé-Scaron was a member and "young hopeful".
What is unacceptable is that Mr. Macé-Scaron, like a common informer, lyingly accuses others of being members of a movement in which he himself took part, and proceeds to demonise this family of thinkers, which itself put his foot on the stairway to success ... I should add that I am perfectly willing to give details to support my testimony, if need arises ... and other directing spirits from the GRECE of the period should be equally ready to confound Mr. Joseph Macé-Scaron.

10 France-Echos: Did Joseph Macé-Scaron maintain and secret relationships with the extreme rightists, neo-pagans, or New Right?

Guillaume Faye: How should I know? My guess would be, no. He must have needed to do everything possible to regain his political virginity and conceal his "traceability". Just like many others, now well ensconced in the media and in business, thanks to our movement, whose entryism, at the time (1975-1985), was extremely effective. But I don't reproach him for this break with his past, not at all, as I say again.
Everyone has the right to change. Ingratitude is blameworthy, but it is not unforgivable. On the other hand, Mr. Macé-Scaron has committed a very serious error (a stupidity?) in howling with the wolves and soiling the name of this family, which once was his, and which helped him so much.

You see, I know this scene by heart. I could give you a list of at least thirty people of both sexes who were deeply involved with the New Right and GRECE in its heyday (and even after that) whom we formed, helped, found places for, to a greater or lesser extent, or who were our militants, whom we regarded as permanent members. They are all kept nice and snug in my records, which are extremely well maintained. They all have splendid careers, some very celebrated by the media. But I shall never reveal their past lives, this would be a dishonourable betrayal. On the other hand ... if one (male) of them, or one (female) of them, starts spitting in the soup, spitting on our ideas, spitting on our movement and demonising us in public, or tries to harm us by any other means, I shall only be putting things back in their proper perspective if I
reveal their pasts. I do not ask of them courage, but merely silence. As for the struggle, I vow that I shall continue it.

11 France-Echos: Regarding the central question of revisionism : is it true that GRECE and the New Right in that period were by a large majority, revisionist, and/or anti-Semitic? This seems to have shocked Joseph Macé-Scaron at the time.

Guillaume Faye: I left GRECE in 1986. Revisionism was never the order of the day. In fact, no anti-Judaism could have been expressed then. Simply, from a sociological or socio-historical point of view, that whole milieu was saturated by an atmosphere which clearly was not favourable to the Jews, even though quite a few members of GRECE were of Jewish origin. One must recall that the Jewish-zionist right was very hostile to us. In 1979 at the Palais des Congrès de Paris our annual conference was attacked by the OJD, the Jewish Defense Organisation, which resulted in a great many injuries on both sides. This did not happen by accident. The ideology we were expressing (and the ideological climate was very different from today's) greatly displeased these Jewish circles, in particular Betar. The reasons for this hostility were not especially serious or coherent, but anyway this was the period in which Mr. Macé-Scaron belonged to GRECE, and he could hardly not know the grounds on which the Jewish circles opposed us.

12 France-Echos: There are rumours that Joseph Macé-Scaron, who never ceases to assert that his grand-mother was Jewish, made this genealogy up in order to offset the effects of his sulphurous past and his right wing "facho" friends like Deransard. What do you say to that?

Guillaume Faye: I never give any credence to "rumours". In any case, at the time that Mr. Macé-Scaron was a member of GRECE, he never mentioned this mysterious "Jewish grand-mother". Had he done so, this would have been no obstacle to his membership. In parenthesis, I find the term "facho" polemical and without any socio-political validity. Consider my own case : the body of ideological thought I have put together over the last thirty years has no relationship to "fascism", for the simple reason that I am not acquainted with fascist political doctrine, and thus cannot be inspired by the thought of the period. I build upon new and contemporary principles. To return to Mr. Macé-Scaron, one thing is certain : he is trying, like a hunted hare, to make us forget about his past involvements. He would do better to keep quiet. You know the Chinese proverb : "Don't pull the tail of a sleeping tiger."

13 France-Echos: On a related issue, can you confirm that a good many media personalities a lot more sulphurous than you have been favoured, even though they spent time in more right wing circles than you did? Is it true that not speaking of immigration, and not attacking Islam, are the secrets to this sort of favour? Could one single out Karl Zéro in this connection?

Guillaume Faye: This isn't the secret of getting ahead, but it helps. Karl Zéro was never a GRECE member, but he wrote some articles and did some comic strips which were politically incorrect in the satirical review "Jalons", run by his brother Bruno Thélène, in the '80s. [Jalons are poles used as landmarks - RB]. As it happens I also wrote for this review, which had an "ultra-rightist" editorial committee.
Now this media star never ceases denouncing his old friends and the "extreme right" in general, in order to clear himself. I suspect him of being one of those who tried to get me into trouble and get me fired from the "mainstream media". His case is similar to that of Macé-Scaron. He lost a court case against an old member of GRECE whom he had accused in the press of being what you call a "facho". I have all this in my files. In any case, Karl Zéro isn't a very luminous personality.

13 France-Echos: Karl Zéro wasn't a member of GRECE, then? Are there any other anti-semites or fachos who are now getting ahead, and who are they?

Guillaume Faye: I repeat, Karl Zéro was never a member, although he was part of the New Right "movement", the "outer circle" if you like. He came to informal gatherings, soirées. He rapidly realised he had to steer clear of us. Once again, I would not accuse anyone who was part of this movement at the time of having been an "anti-semite". The question simply never came up! Those (female) and those (male) who are now "singled out for stardom" are so because they have managed to "show the white paw" [see above - RB], to espouse the vulgate of the hegemonic ideology, and - above all - because they have carefully camouflaged their dissident pasts. This past will never be revealed to their masters, by either me or my friends, unless, obviously, the parties concerned give themselves up to campaigns and calumnies against us.

14 France-Echos: What do you think about Israel, its future, and the future of Europe in the face of islam?

Guillaume Faye: I have already answered these questions. Israel is principally endangered by its own demographic weakness in the face of the hostile Muslims - much more by this than by the projected Iranian atomic bomb. I do not consider the state of Israel to be hostile or dangerous and I think that "anti-Israelism" is a grave geostrategic error for European identitarians. One of the strengths of Israel, among others, is its very high level of science and research (4.9 % of its GDP is devoted to research and development, the highest percentage in the world).
For Europe, an "alliance with the Arabs" is a dramatic non-starter, and, like all "third-world-ism", supremely naïve. As for Islam, Europe is now facing the third attempt, historically, since the eighth century - and doubtless the most serious attempt - on the part of this "religion-civilisation" to conquer it and transform it into Eurabia. Europe is at the same time confronted by an uncontrolled wave of immigration which is practically exchanging its population for another. To divert one's attention onto a fantasmatic anti-zionism, and a primary anti-americanism, is the worst possible mistake one could make in politics, which Macchiavelli condemned : allowing oneself to be ruled by one's passions rather than by cold and clear reason.

15 France-Echos: Is the USA an adversary, or an enemy, or rather an ally, of Europe, in the face of this Islamic colonisation?

Guillaume Faye: The USA is not a single homogeneous entity, this is something neither the anti-Americans nor the pro-Americans seem to comprehend. Certain forces in Washington (the "neo-cons") have tried to play the Islamic card to weaken both Europe and Russia. Unhappily for them, they have stirred up and attracted Islamic terrorism and have allowed themselves to fall into the trap of Iraq.
Washington's current policies are stupid and unskillful. However, from their own point of view, the directing intelligences of Washington have always tried to obstruct the continental unity of Europe and Russia (what I call "Eurosiberia").
Meanwhile, there are new ideological forces in the USA, with which I am in close contact, who consider the restoration of European power indispensable, and who believe completely that we are at the onset of a clash of civilisations which will oppose the North to the South, globally (to put it schematically, and whether we welcome it or not) - even if this view shocks the intellectuals of the system, who mistake their wishes for realities. These new forces also
consider (even those who are anti-Jewish Americans) that a historic compromise and a fundamental alliance with the Jewish élites is necessary, to bring under control both uncontrolled immigration and Islamism. They are finally beginning to understand (like their counterparts in Europe) that the anti-Jewish aversion is a complete non-starter.

I have always written, and I write today, that the USA may be an adversary but it is not an enemy. It is essential to convince the American élites of the need for an ethno-political alliance of all the peoples of European origin. I should add that the arrogance and imperialism of American rulers has but one cause : the weakness, the renunciation, the softness, of the European rulers. As for the Jews, even if they are "a people apart", they manifestly constitute a people in their own right, and they should be members of this alliance. Clearly, they need to make efforts on their own behalf. I would use a term, which I repeat , "historic compromise".

16 France-Echos: You who made your mea culpa to have said Arab Europe-World formerly even combat, would you say Israel-Occident-Europe today even combat?

Guillaume Faye: Carl Schmitt, the famous German political scientist, whom Raymond Aron has made known and translated for the French, said that it is not you who choose your enemy, but it is your enemy who chooses you as his enemy, whether you like it or not. The fact that the Islamist ideology (which benefits from the enormous sensationalism of its approach to the masses and which does not trouble itself with the subtleties of the Parisian intelligentsia) talks of "Crusaders and Zionists" as its principal enemy, should make us reflect. I shall answer your
question and my answer will draw its inspiration from my master, Niccolo Macchiavelli. First off - I do not like the term, "the West", because it apparently excludes Russia, and because of its superficiality (why "the West"?) The realpolitik of the twenty first century will have to attempt to regroup all the peoples of European origin, whose interests are convergent and who confront
the same menaces, whatever their continent of settlement may be. The Jewish state should join this regrouping, and should place itself under its protection, integrated without being assimilated, but without pretending to a leading rôle - with an absolute guarantee that anti-Judaism is an obselete sentiment, and a counter-productive one, which will be allowed no further influence. In any case, to deny to the Jews their place within European civilisation (as understood in its large-scale, multi-continental sense) has always seemed to me to be the
purest delirium, a result of ignorance and of bad faith. In the twenty first century, Israel will no longer be at the centre of the world's preoccupations, because the world will be less and less "Western-centred". (The Chinese and the Indians have very little historical sense of a "Jewish Question"). Many Jews consider themselves to belong to a "central people", the famous "salt of the earth". This sentiment needs to be toned down a bit.

All the same, Israel is today one of the primary locations for the struggle against the common enemy. I consider the Internet texts of the neo-rightist pro-Islamist groups which exalt the "martyrdom" of a Belgian of European descent, who converted to Islam and blew herself up in Israel, taking various innocents with her, to be absolutely pathetic. In terms of first principles,
what do I have to do with this war between Jews and Muslims, between Israelis and Palestinians? Who is right, who is wrong? It is not my problem, except that ... yes, except that in my opinion the perpetuation and strengthening of the state of Israel is a vital priority for all Europeans. The destruction of Israel would present Islam with an open door to the conquest of the whole of Europe. In brief, I entirely support the state of Israel, while deploring the clumsiness and soft-heartedness of certain of its current rulers (contaminated by the
humanitarianism of Buber). If I were in their place, I wouldn't wait for American permission before hitting the Iranian nuclear sites.

17 France-Echos: The positions you express here may provoke an earthquake in your own circle? People might call you a "Jew-lover"?

Guillaume Faye: I am absolutely not a "Jew-lover". I think of the Jews as allies, as partakers
in European civilisation, with a very particular and original status as "people apart" (this does not mean "superior"), and all this is something very different from being a "Jew-lover". But I have always felt a certain repugnance for anti-Judaism ; not because it seems to me "immoral", but because it seems to me quite simply useless, debauched, infantile, politically self-contradictory, and out of date. My whole purpose is to cause earthquakes, to make people think, to dislodge their prejudices, and to make their minds evolve. To free my milieu from counter-productive anti-Judaism and anti-zionism - with which it is still imprinted - seems to me to be a strategic necessity. This fact should be taken into account, dispassionately. To me, the Jews are themselves, proud of their interior truth, guardians of their own secrets. The Jewish community ought to reflect actively on the pertinence of my theories, and ought to decide upon its own ideological evolution. My forthcoming essay, "The New Jewish Question" will clarify a lot of obscure aspects of all this. I am engaged in digging holes in the ground, in order to bring about the eruption of volcanoes.

NOTES:
Works written between 1980 and 1986 : "The System For Killing The Peoples" (translated into Italian), "The New Ideological Joys", "Organic Man", "The New Consumer Society", "Sex And Ideology", "The West As Decline", "New Discourse On The European Nation".

Works written between 1986 and 1999 : "The Guide To Invective", "The Abbreviated Guide To Seduction", "Extraterrestrials From A To Z".

13 juli 2006

TURKIJE: EEN BRUG TE VEEL !

Pub_novonla_2

(Novopress) Marcel Rüter - De Turkse financiële ballon is geploft en de vlucht weg van de Turkse Lira is een feit. De Turkse Centralebank heeft de afgelopen tijd de ene renteverhoging na de andere gepresenteerd en bevindt zich nu reeds boven de 17%. Grote kapitaalvlucht uit Turkije is reeds een feit.

Jarenlang bevond Turkije zich in een praktisch paradijselijke roes: Groeicijfers tussen de 7 en 9 procent, inflatie op de laagste stand sinds 30 jaar, een grote kapitaal toestroom. Slechts de dieprode handelsbalans leek een zwak punt. Maar daarnaast trokken door de groei veel arbeidskrachten van het land naar de steden en zorgden samen met jarenlange geboortgolven ervoor dat de werkloosheid ondanks de economische groei sterk toenam.

Met de waardeval van de Turkse Lira loopt ook de schuldenlast van de Turkse industrie hoog op, die zich in de ogenschijnlijke paradijselijke jaren tegoed heeft gedaan aan massale investeringen. Neem daarbij de politieke en sociale problemen en tegenstellingen in Turkije en niemand hoeft meer te twijfelen dat Turkije niet tot de EU kan toetreden.

Een toetreding van Turkije zou een directe en langdurige aderlating van de Europese Unie betekenen. Turkije valt immers socio-economisch niet in te passen. 15% van de Turken leven onder de armoedegrens (die in Turkije nota bene op 35 euro vastgelegd werd terwijl ze in de EU op 300 euro ligt!). Turkije is een straatarm land waarvan het merendeel van de staatsuitgaven naar defensie en religie gaan. Het BBP per capita in Turkije bedraagt net 2,000 euro terwijl het in de EU-15 meer dan 27,000 euro bedraagt. Deze kloof is onoverbrugbaar zonder decennialang steun te blijven geven aan Turkije. Een Turkse toetreding en de massale geld Ook de toekomst ziet er niet beter uit. De Turkse economie groeit jaarlijks nauwelijks met 1%, wat neerkomt op een lagere groei dan de groei van hun bevolking. Turkije kan ook zijn inflatie niet onder controle houden. Over de laatste dertig jaar bedraagt de gemiddelde inflatievoet meer dan 65%. Ook hun archaische landbouwmethodes maken een uniform Europees landbouwbeleid onmogelijk zonder massa’s investeringen in de Turkse landbouw.

Het oprichten van bedrijven duurt maanden. Er is geen toegang tot de internationale kapitaalmarkten. Import- en exportbeperkingen volgen elkaar in sneltempo op. Overheidsbedrijven draaien slecht maar blijven bestaan. De Turkse staat controleert zelfs traditioneel “vrije” markten zoals het bankwezen en - een deel van - de toeristische sector. Slechts een kleine 45% van de Turken heeft werk. Het onderwijs biedt nauwelijks terdege opleidingen om de economie van competente werknemers te kunnen voorzien. Ook het instabiele politieke klimaat, de voortdurende bemoeienissen van de overheid en het ontbreken van een volwaardig onafhankelijk onpartijdig niet-corrupt rechtssysteem zijn welvaartsvernietigend.

Niet alleen economisch is Turkije voor toetreding tot de EU een brug te ver.

Bovenal is Turkije geen Europees land. Slechts een klein deel van Turkije ligt geografisch in Europa. Noch historische motieven (de Turkse aanwezigheid in Europa was er een van oorlog, bezetting, onderdrukking en plundering), noch defensiemotieven (Turkije zal echt niet uit de NAVO stappen als het niet tot de EU toe mag treden) kunnen hier een rol spelen. Dat op termijn de Middellandse Zee, de Bosphorus en de Zwarte Zee de Europese zuidgrenzen worden, lijkt voor zich te spreken. Turkije past niet in de EU !

Ook de absorptiekracht van de EU kan Turkije niet aan. Turkije zou het grootste land in de Unie worden met een bevolking die tegen 2020 groter zal zijn dan die van Duitsland. Daarbij komt nog het feit dat miljoenen Turken als gevolg van hun diaspora reeds uitgeweken zijn naar andere Europese landen. Tegen de politieke macht van Turkije zal niets of niemand nog opgewassen zijn. De EU zal verworden tot een groot nieuw Ottomaans rijk waar de Islamisering een feit zal zijn.

De verschillen tussen Europa en de Islam zijn te groot om een dergelijke Unie werkbaar te kunnen houden. De zee tussen onze beide beschavingen is nog te diep. Ook de toenemende radicalisering van de Turkse islam is eerder zorgwekkend te noemen.

Turkije respecteert de mensenrechten niet. De Koerden worden nog steeds onderdrukt. Burgerlijke vrijheden zijn ondergeschikt aan de willekeur van de staat. Vrouwen zijn minderwaardig aan mannen. Eremoorden en kinderarbeid zijn gereglementeerd maar worden oogluikend toegelaten. De Armeense genocide wordt doodgezwegen en ontkend. De steun aan staten - zoals Afghanistan, Soedan, Nigeria en Palestina - die het niet nauw nemen met de mensenrechten en het terrorisme financieren, wordt ononderbroken voortgezet.

De grootste paradox in het “seculiere democratische” Turkse bestel is de almacht van het leger. Het Turkse leger hangt nog steeds het kemalisme aan dat areligieus was, terwijl de politieke wereld steeds meer de kant kiest van de - al dan niet fundamentalistische - islam.

Turkije hoort niet thuis in de EU. De Turkse president Demirel noemde Turkije een brug tussen oost en west. Maar Turkije is niet zomaar een brug te ver, Turkije is een brug te veel voor Europa !

10 juli 2006

Rechts denken in Nederland: Oogsten op de Rechtse akker

Pub_novonla_1 (Novopress) - Frank Hendriks - Erik van Goor publiceerde op 20 juni een artikel, waarin hij aangeeft dat het werken aan een rechtse omslag in Nederland gelijk staat aan Zaaien op brakke grond. Dat wil echter niet zeggen dat we de moed moeten laten zakken en zeker niet nu, na de val van Balkenende II.

Om de brakke grond ooit een Rechtse oogst te kunnen ontfutselen, zijn drie dingen nodig:
• eenheid
• identiteit en
• strijdbaarheid.

Eenheid

Wat Rechts in Nederland in de eerste plaats nodig heeft is een streven naar eenheid in verscheidenheid. Natuurlijk zal het ook aan de rechterkant van het spectrum nooit koekoek-éénzang worden en dat hoeft ook niet. Wel moeten we streven naar een gemeenschappelijke agenda. Terecht concludeert Van Goor dat Rechts de laatste decennia bijna volledig in de marge van het debat terecht gekomen is en nog alleen reageert op wat Links aanreikt. Door de makkelijk oplaaiende verdeeldheid was het voor Links keer op keer eenvoudig om Rechts uit ekaar te spelen, het initiatief naar zich toe te trekken en het politieke debat - of wat daarvoor door moest gaan - te domineren. We spelen Links dus keer op keer in de kaart door zelf ideologische geschilpunten onder een vergrootglas te leggen of bij voorbaat samenwerking met anderen uit te sluiten.

Door met elkaar aandachtspunten af te spreken kan Rechts de dominatie van Links de komende jaren doorbreken. We moeten gaan samenwerken waar en hoe dat (ideologisch) kan en ons niet langer door de media en zelfverklaarde intelligentsia uit elkaar laten drijven.

Dit discours – denkklimaat – moet zich nestelen in de maatschappij en kan – en moet – resulteren in vormen van organisatie zoals een politieke partij (EvG). Deze partijen zijn er al: Partij voor de Vrijheid (Wilders), de restanten van de LPF, Nieuw Rechts (Smit) en verder de partijen (in oprichting) van o.a. Pastors, Nawijn en Eerdmans. Het is alleen een ernstige verzwakking dat de leidende figuren binnen deze partijen de absoluut noodzakelijke rechtse samenwerking alleen met de mond belijden. Van de versnippering en verspilling van geld en energie profiteert tot op heden alleen de linkse oppositie. Daarom een dringende oproep tot samenwerking, waar dit maar kan! Het streven naar superlegaliteit kan zo’n bindende factor zijn.

Superlegaliteit

Een staat moet zich verdedigen tegen krachten die haar vijandig gezind zijn. De Fransen hadden dit goed begrepen toen zij in 1884 in hun Grondwet de bepaling opnamen dat “de republikeinse staatsvorm geen onderwerp van een herzieningsvoorstel kan zijn”. Schmitt sprak in dit verband van ’superlegaliteit”, en bedoelde daarmee dat bepaalde rechtsnormen een versterkte geldingskracht hebben over andere normen. In de Republiek van Weimar bestond dit politieke zelfbewustzijn in veel mindere mate (Bart Jan Spruyt: De toekomst van de stad, Zoetermeer, 2005).

Wie het nieuws volgt, kan weten dat er zich in de hele Westerse wereld een zorgwekkende ontwikkeling voordoet. Ik bedoel natuurlijk de groeiende tendens om het eigen voortbestaan en wat daarvoor nodig is ondergeschikt te maken aan de prachtige en goedbedoelde regels van het internationale recht. Universele regels voor een globaliserende wereld. Alle mensen zijn immers goed en dienen dus in gelijke mate aanspraak te kunnen maken op de steeds maar groter wordende verzameling universele mensenrechten. Misschien dat dit in de hemel zo kan werken, op aarde hebben we, hoe jammer dat ook is, te maken met verschijnselen als concurrentie, woede, haat en afgunst. Wie hetzelfde nieuws volgt, weet bijvoorbeeld welke redeloze, hysterische haat er in de islamitische wereld tegen het Westen in het algemeen en Israel en de VS in het bijzonder leeft. Zich daartegen wapenen, vereist dat we keuzes durven maken. Vóór veiligstellen van de westerse manier van leven en tégen degenen die dat willen vernietigen. Door de funeste werking van het heilig verklaarde principe van de gelijkheid onder alle omstandigheden en jegens alle mensen krijgen de opsporingsdiensten steeds meer bevoegdheden álle burgers te controleren. Die bevoegdheden mogen natuurlijk niet tegen een bepaalde duidelijk te definiëren groep worden ingezet. Op deze manier corrumpeert het streven naar bescherming van onze vrijheid juist in het tegendeel.

Daarom dat in de passage over superlegaliteit de essentie kan liggen van een gemeenschappelijk “rechts” programma. Wij moeten de eis om de weerbaarheid van onze staat, van onze beschaving, onze manier van leven, veilig te stellen als hét centrale punt van ons streven en samenwerking gaan maken. Met Wilders dienen we ons in te zetten voor het wijzigen van de Grondwet zodanig dat het primaat van onze Westerse cultuur en de integriteit en veiligheid van de staat en bevolking altijd prevaleren. Wie een bepaalde en helder te definiëren cultuur niet verantwoordelijk mag stellen voor in de naam van diezelfde cultuur bedreven misdrijven en de vertegenwoordigers van diezelfde cultuur daar niet mee mag confronteren, is uiteindelijk gedoemd de gevolgen van die misdrijven ten volle te ondergaan. Tel daarbij de in sommige gevallen uiterst precieze en overdreven correcte interpretatie van verdragen die in de praktijk blijken verouderd te zijn of zelfs de belangen van de eigen bevolking onevenredig te benadelen (zoals het EU-verdrag, “Kyoto”, het EVRM en het Vluchtelingenverdrag) en we weten hoe het komt dat Nederland als het erop aankomt geen vuist kan of durft te maken tegen de grillen van de Europese superstaat, het internationaal terrorisme en andere bronnen van destabilisatie.

Identiteit

Het gaat hier zowel om de identiteit van Rechts zelf als om de identiteit van Nederland en de Nederlanders.

Identiteit van Rechts
In een vijandig cultureel klimaat als het Nederlandse is het daarnaast van levensbelang als partij gedragen te worden door een achterland van diverse groepen en instellingen (EvG). De vorming van een “rechtse spekkoek” als tegenwicht van de linkse, om in de terminologie van Siebelt te blijven, is hard nodig. Hierbij moeten we alleen niet Links of de organisatie van Rechts in de VS willen nabootsen. Wil het op langere termijn levensvatbaar zijn, dan zal de organisatie en samenwerking van Rechts organisch moeten groeien en iets uit onszelf zijn. Internet is een prachtig medium, maar uiteindelijk redden we het daar alleen natuurlijk niet mee. Niet voor niets was Pastors’ eerste naamsuggestie voor zijn partij “Niet lullen, maar poetsen”. Uit het halfslachtige en wispelturige gedraai van Bos, het inhoudsloze moralistische gekakel van Groen Links en de windhandel van de SP, blijkt dat Links in wezen geen antwoord (meer) heeft op de vragen van deze tijd. Omdat wij niet gehinderd worden door de belachelijke en uiterst ineffectieve Linkse ziekte van moraal en de problemen bij de naam durven noemen, zijn wij ook in staat de huidige politieke impasse te doorbreken. Ideëen en oplossingen genoeg, nu moeten we alleen nog een geschikte manier vinden om ze bij de mensen te brengen. Daarvoor moeten we oplossingen bedenken die bij ons passen en niet vertrouwen op Amerikaanse of Linkse modellen.

Identiteit van Nederland en de Nederlanders
Van Goor zegt behartigenswaardige dingen over de noodzakelijke mindset van een volk. Hij vraagt zich af of wij in staat [zijn] iets dergelijks op te noemen waarmee ons volk vertrouwen kan krijgen in eigen kracht – genoeg om desnoods tegen de heersende politieke en culturele klimaat in te gaan? Het lijkt er niet op (EvG). Hoewel de mindset van “de” Nederlander volgens Van Goor niet productief is voor een rechtse beweging in spé, wil ik aangeven dat er wel degelijk zaken op te noemen zijn waardoor het volk wél vertrouwen in eigen kracht zou kunnen krijgen. Het probleem is alleen dat de jarenlange verwaarlozing van het geschiedenisonderwijs en de voortdurende zelfverachting zijn vruchten heeft afgeworpen. Veel mensen beseffen eenvoudig niet dat er genoeg is om trots op te zijn. Natuurlijk bestaat er een gemeenschappelijke basis voor een Nederlandse identiteit. Hoe clichématig het ook misschien klinkt, maar er ís de Nederlandse Opstand, de ruwweg 400-jaar durende Nederlandse activiteiten in “ons Indië”, de voortdurende strijd tegen de ons vijandig gezinde elementen, culminerend in de Deltawerken, de Wederopbouw na de Tweede Wereldoorlog, de verspreiding van Nederlands design… Wie alleen al eens zo’n fotoboekje bestemd voor de verkoop aan buitenlanders in handen neemt, kan zien dat we het hier helemaal niet zo slecht voor elkaar hebben. Niet voor niets staat Nederland nog altijd in de top van diverse lijstjes van prestaties op allerlei gebied. We zien het alleen niet, we weten het niet, het wordt ons niet verteld, want trots zijn op jezelf, ja, dat hoort niet. We moeten alleen niet in het verleden blijven hangen. Durf naar de toekomst te kijken, durf Rechts te zijn. Wat mij blijft verbazen, is dat wij pakweg 300 jaar geleden (maar ook vele keren daarna!) wél in staat waren om problemen zonder veel hulp van buitenaf voortvarend aan te pakken en dat nu niet meer zouden kunnen… Een mentaliteitskwestie dus. Tot zover het barmhartigheidsfetisjisme en een obsessie voor solidariteit met vreemdelingen (EvG). Nederland, wordt wakker en neem je lot in eigen hand (met de hartelijke groeten en beste wensen voor de zoveel miljard andere aardbewoners)! De komende 40 jaar zijn wíj weer aan de beurt!

Strijdbaarheid

Weg met het linkse denkraam
Om weerbaar te worden, zullen we zo nu en dan onze blik moeten afwenden van de linkse omgeving. De verschillende onderdelen van het rechtse denken hebben tijd, luwte en rust nodig om uit te kristalliseren (EvG). Beste Erik, om waarlijk vrij te worden, zullen we onze blik totaal van de linkse omgeving en het volstrekt achterlijke socialistische evangelie moeten afwenden! Vooral de onderliggende uitgangspunten van de Linkse manier van denken zijn de oorzaak van de huidige verwarring. Denk bijvoorbeeld eens aan het eeuwige Linkse gezeur over “tweedelingen”. Gek zijn ze erop. Echt waar: zelfs in een paar sokken ziet een PvdA’er of SP’er nog een onacceptabele tweedeling. Nooit komt het in die gehersenspoelde hoofden op dat er altijd verschillen tussen mensen zullen zijn: we zíjn nu eenmaal niet allemaal gelijk! Vastberaden en zonder terughoudendheid zullen we onze doelstellingen ter sprake moeten brengen. Laten we ons toch niet meer van de wijs laten brengen: vanaf nu telt alleen nog het doel! De grote opgave voor de komende tijd zal zijn om de mensen los te weken van die Linkse denkramen, die hun funeste invloed inmiddels op bijna alle maatschappelijke terreinen laten gelden.

Durf Rechts te zijn
…het huidige systeem elke bedreiging na een periode van afweer en verweer uiteindelijk in zich opneemt en zodoende zichzelf versterkt ten aanzien van eventuele toekomstige aanvallen op het systeem (EvG). In Nederland heerst nog altijd een sterk anti-revolutionaire en ordelijke tendens. De Nederlandse bestuurder houdt niet echt van debat, discussie, pluriformiteit en polarisatie. Dat is immers slecht voor de onderlinge verhoudingen (lees: de eigen carrière), zet mensen tegen elkaar op (lees: nu duidelijke standpunten innemen kan me later lelijk opbreken) en is slecht voor het aanzien in het buitenland (lees: ook weer de eigen carrièreperspectieven bij internationale organisaties) en daarmee voor de economie, denkt men. Bij voorbeeld: ook nu rond de val van Balkenende II hoorden we weer de hele riedel over de “bezorgde en geschokte reacties uit het buitenland” in de kwestie-Hirsi Ali. Tot een hongersnood of boycot van Nederlandsche waar heeft het in elk geval niet geleid: met die verontwaardiging viel het dus wel mee. Moeten we ons daar dan druk over maken? Laten we liever nuchter zijn en eens aan onszelf gaan denken in plaats van ons direct zorgen te maken over “de buren”. Al met al denk ik eerder dat het een opzetje van D66 was om eindelijk richting de kiezers eens daadkracht te tonen en aandacht van het eigen falen af te leiden…

Maar laten we ook de hand in eigen boezem steken. Niet zelden hebben de leidslieden van de rechtse weerstand zich na verloop van tijd laten paaien met baantjes, beloftes en zoete woordjes. Anderen raken zo bedreven in het spel dat ze in dezelfde fouten vervallen als hun gewraakte tegenstanders en opgaan in hun eigen machtsstreven. Dit was bijvoorbeeld het geval bij de (oude) LPF ten tijde van Balkenende I.

Op het niveau van de gewone man spelen gemakzucht, een conflictmijdende opstelling en gebrek aan strijdlust (om niet te zeggen onverschilligheid) helaas vaak een doorslaggevende rol. De Linkse goegemeente heeft daarmee het pleit al gewonnen zonder dat er überhaupt van een gezonde uitwisseling van meningen geweest is. Hoe makkelijk kun je het je tegenstander maken?

De gevestigde orde van politici, duizenden ambtenaren, beleidsmedewerkers, onderzoekers en journalisten eigent zich ondertussen “de vondst” toe en het effect is niet alleen weg – de nieuwe situatie is nog uitzichtlozer dan voorheen (EvG). Ja, maar altijd met een zekere vertraging! Het systeem zélf wordt niet aangepast. Bij de problematiek rond immigratie gaat het bijvoorbeeld niet om de immigranten (zij hebben slechts gebruik gemaakt van de geboden mogelijkheden), maar om het politieke systeem (de overheid) die die mogelijkheden heeft gecreëerd en die de uitzichtsloze situatie waar deze mensen in verkeren heeft laten ontstaan en voortduren. Immers, pas onder “rechtse” druk is de commissie-Blok de effectiviteit van zoveel jaar Nederlands immigratiebeleid gaan onderzoeken en kwamen de schokkende conclusies naar buiten. Zonder rechtse druk was dat onderzoek er nooit gekomen. Dat het onderliggende denkpatroon echter nog altijd niet is aangepast, blijkt wel uit het feit dat beleidsbepalende organen (bijv. OESO) nog altijd immigratie aanprijzen als remedie tegen vergrijzing. Links is namelijk gek op dit soort doemscenario’s. Wil Rechts het initiatief houden dan zal het een manier moeten vinden om inkapseling door Links te voorkomen. Scherp blijven dus en successen luid en duidelijk claimen!

De omgeving voor rechtse politiek en gedachtevorming is niet alleen vijandig, maar ook effectief in haar vijandigheid. Aan de andere kant verkeert die omgeving ook in verwarring. De verbetenheid waarmee de gevestigde orde destijds op Fortuyn reageerde, spreekt boekdelen. Hier stond een man die met de gebruikelijke middelen níet het zwijgen opgelegd kon worden, maar - heel irritant voor zijn opponenten - telkens weer terugkwam, met een nieuwe column, een nieuw boek, een volgend interview. Men vreesde een aardverschuiving, omdat er eenvoudigweg op hoofdpunten niets tegen in te brengen was: Fortuyn had gewoon gelijk met veel van zijn analyses. Als de gevestigde orde (de staat) toen echt zeker van zichzelf was geweest, had men natuurlijk helemaal niet hoeven te reageren, maar had men meneer Fortuyn makkelijk van zijn ongelijk kunnen overtuigen. Maar de gevestigde orde had geen weerwoord, faalde jammelijk en erkende daarmee impliciet dat er dus wel degelijk iets mis was in Nederland. En als we het onbeholpen gepruttel en gestotter van Links nu horen, blijkt dat ze nog stééds niet op originele oplossingen betrapt kunnen worden.

Durf daarom Rechts te zijn! We moeten zoals altijd, met de jeugd beginnen. En dan geen Amerikaanse of Linkse modellen gaan kopieëren of naäpen. Van Goor schrijft: Elke actie wordt immers in de kiem gesmoord. Want is het niet zo dat wie zich in Nederland rechts, nationalistisch, conservatief of paleo-libertarisch noemt, hiermee politieke, intellectuele, culturele en religieus/morele zelfmoord pleegt? En wie is bereid zijn nek uit te steken wanneer dit het einde betekent van iemands carrière? Tsja, en toch begon de linkse revolutie van de jaren 60 en 70 ook bij de nozems, de jeugd. Zo zal het ook nu moeten gaan. Iedereen op z’n eigen plaats heeft kansen om jongeren aan te spreken en zelf te leren denken. Weet je weetje en laat ze de achterkant en funeste uitwerking van het vermeende Linkse “gelijk” zien. Van een jeugdleider hoorde ik onlangs over een enorm tekort aan maar tegelijk ook een enorme dorst naar kennis van geschiedenis en politiek. Voor velen begint het historisch bewustzijn pas bij, schrik niet, ongeveer 1980. Alles daarvoor is één groot zwart gat of op z’n gunstigst een amorfe brij van onsamenhangende en halfbegrepen feiten. Het niet meer op kennisverwerving gerichte onderwijs heeft van de jongeren van vandaag in geestelijk geestelijk opzicht naïeve, weerloze, holle vaten gemaakt, waar de Linkse propaganda dag in dag uit, via radio, tv, reclame en internet ongehinderd en onweersproken in gekieperd kan worden. Om de weerbaarheid te vergroten, moeten we beginnen de historische feiten voor hen in de juiste volgorde en context te plaatsen. Daar is op zich niets Rechts aan, dat zijn gewoon historische feiten: ze staan in iedere encyclopedie. De interpretatie van de feiten is uiteraard een geheel andere zaak en daar is voorzichtigheid geboden. Vaak helpt het al voldoende om ze te laten inzien dat naast de feiten die ze geleerd hebben, er ook nog andere feiten zijn die ze níet op school geleerd hebben. Het inzicht komt dan veelal vanzelf. Niet zelden hoor je dan kreten als “hadden ze me dat maar eerder verteld” en “o, nu ik dát weet…”. Leer jongelui te denken vanuit de common sense en common beliefs die velen echt nog van huis uit mee krijgen. Pas in contact met (en geestelijk geïntimideerd door) linkse leraren en would be-intellectueeltjes gaan jongeren twijfelen. Leer ze de idioterie en drogredeneringen te doorzien en te weerleggen! Bedenk dat Links ooit alleen (tijdelijk!) de overhand heeft kunnen krijgen, omdat wij te gemakzuchtig waren om weerwoord te geven. Die fout mogen we nooit meer maken.

Bron: Novopress Nederland

Immigratie geen oplossing voor vergrijzing !

(Novopress) - De laatste weken worden we weer langzaam geweekt met berichten over de economische voordelen van migranten. De Verenigde Naties hielt een conferentie over migratie in Turijn, waar men sprak over het opvullen van het gat dat groter wordt door de dalende geboortecijfers.

Door meer migranten aan te trekken, zou het mogelijk zijn om de extra overheidsuitgaven op het vlak van pensioenen, gezondheidszorg en bejaardenvoorzieningen te compenseren. Kortom: immigratie zou geen probleem zijn, maar een deel van de oplossing.

Er zijn ernstige redenen om aan de juistheid van die veronderstelling te twijfelen. Demografen zijn het er immers over eens dat men door ‘vervangingsmigratie’ weliswaar absolute bevolkingsaantallen op peil kan houden, maar dat het op die manier mathematisch onmogelijk is om bevolkingsverhoudingen constant te houden.

Voor men het weet, trekt zich een vicieuze cirkel op gang, waarbij steeds meer immigratie vereist is om hetzelfde resultaat te bereiken. Massale ‘vervangingsmigratie’ zal het assimilatievermogen van de West-Europese samenlevingen nog zwaarder op de proef stellen.

Volgens de studiedienst van ING-België (uitgebracht in Financiële Berichten, 2004) zouden er, wat België betreft, tot 2050 niet minder dan 6,6 miljoen immigranten nodig zijn om het aandeel van de 65-plussers in de bevolking niet te laten stijgen. Elk jaar opnieuw en dit tot 2050 zouden er 140.000 migranten moeten toestromen. ING merkt op dat zelfs in die waanzinnige hypothese de vergrijzingsproblematiek niet zou opgelost zijn, maar slechts een generatie uitgesteld.

En volgens het rapport van de United Nations Development Programme (UNDP, Replacement Migration: A Solution to Declining and Ageing Populations, 2000) zou tussen 1995 en 2050 in de Europese Unie een instroom van 674 miljoen immigranten nodig zijn om de afhankelijkheidscoëfficiënt te stabiliseren !!!

“In het vergrijzingsdebat duikt af en toe de vraag op of immigratie een oplossing biedt. Economische analyse toont aan dat migratiestromen die de vergrijzing kunnen afwenden, onrealistisch groot zijn. Bovendien zouden ze de vergrijzing enkel uitstellen, niet oplossen. Immigratie is ongetwijfeld positief voor het globale economische plaatje, maar het is minder zeker of het Belgische economische draagvlak er door versterkt. Dat kan immers alleen bij een voldoende soepele arbeidsmarkt en bij selectieve immigratie, bijvoorbeeld naar scholingsgraad. Selectieve immigratie heeft in de Belgische context evenwel weinig kans op slagen.”, aldus ING België in haar Financiële Berichten, November - December 2004 – Nr. 2399 – 77ste jaargang.

En dezelfde Verenigde Naties, die nu ineens zo positief over migratiepolitiek zijn, stelden in hun rapport over internationale migratie dat meer immigratie om de vergrijzing en de druk op de pensioenstelsels tegen te gaan, weinig of niets uithaalt, tenzij politici bereid zijn om het aantal immigranten te laten oplopen tot een zo goed als onmogelijk peil.

Deze onmogelijke hoeveelheid immigranten zullen overigens werkelijkheid worden in Europa wanneer Turkije toeglaten wordt tot de EU ! Zien wij hier een plan om de bevolking van Europa via de ‘vergrijzing’ gereed te maken voor een positieve houding t.o.v. toetreding van Turkije tot de EU ? U bent gewaarschuwd !

Zie ook: Bilderberg elite voor verdere Islamisering van Europa ?
En: Immigratie GEEN remedie tegen vergrijzing

Bron: Novopress Nederland Pub_novonla

30 april 2006

DE VERDEDIGING VAN HET WESTEN door Bart Jan SPRUYT

Onze tijd vraagt om een pleidooi voor de relatie tussen het neoconservatisme en de blijvende noodzaak van Churchills. Tegenover de haat tegen het Westen stelde Leo Strauss de rustige en terechte trots op beschaving. Waarschuwend voegde hij daaraan toe dat een verlies van die trots tot een verlies aan weerstand tegen het nihilisme leidt.

Wij zijn hier bijeen in de 'palm van God's hand' - zoals de dichter Jan Campert Walcheren noemde - , in het volgens Johan Huizinga 'betooverendste gewest van Nederland, waar de lichten weeker, de verten meeslepender, de weiden groener en de dorpen intiemer zijn - en waar de steden schooner waren ... dan ergens elders'. Eens stond hier een landhuis met de naam Toornvliet - een buiten dus waar men de toorn en boosheid van de buitenwereld ontvlood - , waar Huizinga misschien wel de gelukkigste jaren uit zijn leven doorbracht, en deze omgeving - de Middelburgse Abdij - prees om haar sfeer en stemming, als een plek 'waar iedereen, als hij maar een kwartier heeft uit te sparen van arbeid en zorgen, de wanklanken van het hedendaagsche bestaan een oogenblik kan vergeten in overgave aan een zuiver en eenvoudig schoon'. [1]

Hoe belangrijk zulke plekken ook zijn, en hoe schaars ze ook worden, en hoe zeer we ook kunnen instemmen met Huizinga's oproep om deze plekken 'te behouden' en ze niet het slachtoffer van 'kortzichtige monumentenzorg' te laten worden, het is ons helaas niet gegeven ons langdurig aan 'een zuiver en eenvoudig schoon' over te geven. De 'wanklanken van het hedendaagsche bestaan' zijn daarvoor al te luidruchtig en dringen te nadrukkelijk tot ons door. Het ´einde´ van de geschiedenis - het einde van de grote ideologische geschillen en conflicten - dat zich met de val van de Muur en de schijnbaar definitieve overwinning van het liberalisme leek aan te dienen, blijft vooralsnog uit. We zijn ons ervan bewust dat de geschiedenis met ongekende heftigheid en dreiging is teruggekeerd, en meer of minder vaag leeft in ons allen het besef dat we in een kantelend tijdperk leven - een tijdperk waarin onze maatschappelijke en politieke orde niet langer onomstreden is maar wordt uitgedaagd, en dat het onze taak is die uitdagingen te pareren.


Zie rest artikel op: http://metapolitiek.blogspot.com/

11 april 2006

Kijk ook op onze andere actuele weblogs !

http://rivoltaeuropae.blogspot.com/ AGORA EUROPAE
Openbaar webplein voor de kritische blik op de Europese nieuwrechtse en identitaire stroming

http://delta-stichting.blogspot.com/ TeKoS
Teksten, kommentaren en studies. Conservatief cultureel tijdschrift uitgegeven door de DELTA-STICHTING vzw. postbus 4, B-2110 Wijnegem. vzw@deltastichting.be

http://delta-stichting2.blogspot.com/TeKoS-Berichten
Conservatief-revolutionaire actualiteit en berichten aangaande de Vzw Delta-Stichting

http://eurosiberia.blogspot.com/Project Eurosiberia

http://delta-stichting3.blogspot.com/Van Rechts Gezien - Aus Rechter Sicht - Vu De Droite
Teksten uit de Europese nieuwrechtse denkstroming

http://metapolitiek.blogspot.com/Nieuwe Cultuur Nieuwe Politiek Nieuwe Synthese
Metapolitíek, Europeïsme, Identitair, Paganistisch, Bioregionaal, Communitair - naar NIEUW RECHTS - naar NIEUWE POLITIEK - naar een NIEUWE SYNTHESE ! ------ METAPO SOS-STUDIECENTRUM ------

http://nl.novopress.info/NOVOPRESS NEDERLAND
Een internationaal persagentschap met non-conformistisch nieuws dat de actualiteit kort op de voet volgt.

30 mei 2005

EU Grondwet ?????

Nur ein Vertrag
Da es kein EU-Volk gibt, kann es auch keine EU-Verfassung geben

Alain de BENOIST

Die Unterzeichnung der europäischen Verfassung am vergangenen Freitag in Rom wurde
allseits als bedeutender Vorwärtsschritt in der Geschichte der Europäischen Union
präsentiert. Einen Schritt sind die 25 Mitgliedsstaaten damit gewiß gegangen - ob er aber so
bedeutsam ist, wie er dargestellt wird, ist fraglich.
Schon die Bezeichnung "Verfassung" führt in die Irre. Streng genommen erfordert die
Entstehung einer Verfassung als Grundvoraussetzung die Existenz einer konstitutiven
(verfassunggebenden) Gewalt. Diese grundsätzliche Überlegung ist jedoch zu keiner Zeit
berücksichtigt worden. Nicht etwa das "europäische Volk" hat die vorliegende Verfassung
ausgerufen, sondern ihr Wortlaut ist zwischen Regierungen und Staatschefs ausgehandelt
worden.
Statt um eine Verfassung handelt es sich demnach um eine Art Vertrag mit
Verfassungsrang, der gemäß einem quasi-diplomatischen Verfahren angenommen wurde -
was etwas völlig anderes ist. Eine Verfassung ist ein Text besonderer Art, der von
vornherein für alle und für jeden Gültigkeit beansprucht, ein Vertrag eine Abmachung
zwischen Staaten, die den Willen der einzelnen Unterzeichner in den Vordergrund stellt, sich
an sie zu halten.
Der Begriff der konstitutiven Gewalt ist ein eminent demokratischer. Er ist eng verbunden mit
dem Gedanken der Volkssouveränität, das heißt mit der Vorstellung, daß in letzter Instanz
allein der von den Mitgliedern einer politischen Gemeinschaft zum Ausdruck gebrachte Wille
die Ausübung von Macht oder Zwang rechtfertigen kann.
Zwischen der Verfassung und der verfassunggebenden Gewalt besteht eine offensichtliche
Kausalbeziehung. Jedoch sind diese beiden Begriffe nicht gleichbedeutend und können sich
sogar widersprechen. Per Definition ist die Verfassung konservativ: Sie ist für die Dauer
gemacht, die konstitutive Gewalt hingegen muß ständig bereit sein, sie in Frage zu stellen,
zu ergänzen oder zu ändern. Seit dem Beginn der Neuzeit existieren deswegen zwei
gegensätzliche Vorstellungen von dem Verhältnis zwischen Verfassung und
verfassunggebender Gewalt.
Die amerikanische mißt der konstitutiven Gewalt zum Zeitpunkt der Verfassungsgebung
große Bedeutung zu (We, the people of the United States), um ihr anschließend jegliche
Eingriffsmöglichkeit zu entziehen. In den USA hat das Volk sein Aufsichtsrecht über die
Verfassung an den Obersten Gerichtshof verloren, der die alleinige Macht hat, über die
Verfassungskonformität von Gesetzen und die Notwendigkeit zu entscheiden,
Nachbesserungen (amendments) vorzunehmen.
Völlig anders gestaltet sich die französische Vorstellung. Sie beschränkt die Rolle derkonstitutiven Gewalt nicht auf den Zeitpunkt der Verfassungsgebung, sondern
institutionalisiert sie als Gewalt, die über der Verfassung steht und diese jederzeit verändern
oder außer Kraft setzen kann. Weil das Gesetz aus dem Willen der Allgemeinheit
hervorgehen soll, der sich an der Wahlurne ausdrückt, übt hauptsächlich die Legislative (die
parlamentarische Volksvertretung) die Funktion der konstitutiven Gewalt aus. Deren
Befugnisse wurden freilich in der V. Republik mit der 1974 beschlossenen
Verfassungsänderung stark eingeschränkt. Seither wird die Verfassungsmäßigkeit der
wichtigsten Gesetze vor ihrem Inkrafttreten überprüft, was eine Verlagerung der
konstitutiven Gewalt auf den Verfassungsrat bedeutet.
Parallel zu dieser Entwicklung ist zum einen das Recht zunehmend internationalisiert, zum
anderen sind demokratische Verfahren der Ideologie der Menschenrechte untergeordnet
worden. Die europäische Verfassung paßt genau in diesen Rahmen, denn sie korrespondiert
mit der Entstehung eines neuen Nomos der Erde, dessen Schwerpunkt nicht mehr das
Verfassungsrecht der Einzelstaaten, sondern das humanitäre Völkerrecht bildet.
An dieser Stelle kann der Wortlaut der europäischen Verfassung nicht im Detail diskutiert
werden. Am meisten bedürfen wohl jene Artikel der Diskussion, in denen den Wirtschaften
eine liberale Ausrichtung vorgeschrieben wird (eine um so erstaunlichere Festlegung, als es
nicht Aufgabe einer Verfassung ist, über Wirtschaftsformen zu bestimmen), vor allem aber
Artikel 40, der verfügt, daß "bei der Umsetzung der engeren Zusammenarbeit im Bereich der
gegenseitigen Verteidigung die beteiligten Staaten eng mit der Nordatlantikvertrags-
Organisation zusammenarbeiten" und jede gemeinsame Sicherheits- und
Verteidigungspolitik mit der Politik der Nato "vereinbar" sein muß. Diese Bestimmung, die die
Autonomie der europäischen Außenpolitik von vornherein beschneidet, gefährdet die
Unabhängigkeit Europas.
Es gibt aber genug andere Themen, die im Verfassungstext wohlweislich vermieden werden:
die Frage der Sprache Europas, die Frage seiner Hauptstadt, die Frage seiner
Außengrenzen, die Frage der Anwendungsmodalitäten des Gemeinschaftsrechts, die Frage
der Finanzierung des EU-Haushalts etc.
All diese dringlichen Probleme werden peu à peu zutage treten. Somit wird sich sehr schnell
herausstellen, inwieweit diese Verfassung, die darauf zugeschnitten ist, für alle akzeptabel
zu sein, diese allgemeine Zustimmung nur zu dem Preis erreichen konnte, das Wesentliche
nicht zu thematisieren.

Uit: JUNGE FREIHEIT 46/04 05. November 2004. www.jungefreiheit.de

26 mei 2005

OOK BOLKESTEIN BETREURT EURO - STEM DUS NEE !

DEN HAAG 26/05 (AFP) = De Nederlandse Oud-commissaris van Handel
Frits Bolkestein zou zijn partij afgeraden hebben voor de introductie
van de Euro te stemmen, had hij geweten dat het Stabiliteitspact niet
zou worden gerespecteerd. Dat verklaarde hij woensdag op een
Nederlandse TV-zender.
"Had ik toen geweten wat ik nu weet, zou ik mijn partij niet
geadviseerd hebben om voor deze monetaire unie te stemmen",
verklaarde Bolkestein in een Nova-uitzending, een politiek programma
op de overheidsomroep.
Bolkestein is lid van de liberale partij in Nederland (VVD) en ligt
aan de basis van een omstreden richtlijn over de liberalisering van
diensten in de EU.
Hij deed deze uitspraken twee weken voor een raadplegend referendum
in Nederland waarin de nee-stemmen het volgens de laatste peilingen
zullen halen.
De onderwaardering van de oude munt, de gulden, bij de conversie van
de euro is één van de belangrijkste onderwerpen in de campagne van
het nee-kamp ./. (KVK)

8 mei 2005

Respectvol ontvangst voor Filip Dewinter !

Zondag 8 mei, 2 dagen na de herdenkingsdag van de moord op Pim
Fortuyn heeft een van de bekendste Vlaams Belang-voormannen Filip
Dewinter op uitnodiging van Business Class zijn zegje mogen doen in
een vraaggesprek met Harry Mens.

Een opmerkelijk respectvol vraaggesprek waarin Filip Dewinter goeie
en actuele vragen werden voorgelegd en deze ruimschoots de kans
kreeg zijn visie en de standpunten van het Vlaams Belang uiteen te
zetten.

Ten tegenoverstaan van het kijkerspubliek werd zelfs de twijfel over
de grondwet van Europa openlijk geuit, welke uiteraard door Filip
Dewinter voortreffelijk uiteen werd gezet.

Of deze uitzending een nieuwe stap in de Nederlandse politieke zal
betekenen moeten we afwachten, maar de vriendelijke en positieve
houding van commentator Hans Hillen (CDA) was opmerkelijk.

Zelfs bij het afsluitende gezamenlijke diner mocht Filip Dewinter
zich verblijden met de nodige positieve en geinteresseerde aandacht
voor hem !

In het vraaggesprek voorspelde Filip Dewinter nog het mogelijke
vallen van de Vlaamse regering na woensdag.
Indien dat het geval zou zijn staat het Vlaams Belang voor een
nieuwe uitdaging waarbij deze uitzending in ieder geval een zeer
positieve bijdrage kan leveren.

------------------------------------------------------------------------------------

Vlaams Belang geboycot door Vlaamse media, uitgebreid aan bod in Nederland Filip Dewinter in "Business class" (RTL5) en in "Follow the Leader"
(Ned 3)

Terwijl Filip Dewinter persona non grata is in de Belgische media, groeit de interesse in Nederland voor het Vlaams Belang. Op zondag 8 mei '05 is Filip Dewinter te gast in het druk bekeken programma "Business Class" (om 11 uur op RTL5). Gedurende 20 minuten wordt Filip Dewinter geïnterviewd door de bekende Nederlandse journalist Harry Mens (vertrouwensman Pim Fortuyn). De rechtstreekse uitzending is eveneens te volgen via http://www.business-class.nl

7 april 2005

hulde en respect voor Michiel Smit !

BRABANTS DAGBLAD 07-04-05
http://www.brabantsdagblad.nl/regioportal/BD/1,1478,1363-Voorpagina-__2650479_,00.html

Politieke jacht op de Lonsdale-jeugd geopend
door René van der Lee

Donderdag 7 april 2005 - Extreem-rechtse partijen maken volop jacht op Lonsdale-jongeren. Gisteren dook Michiel Smit, voorman van Nieuw Rechts, op in Uden.
Twee cameraploegen en drie fotografen omstuwen Michiel Smit voor de ingang van het gemeentehuis in Uden. Smit, voorzitter van de tegen extreem-rechts aanleunende partij Nieuw Rechts, wil een brief gaan overhandigen aan burgemeester Joke Kersten.

Een brief waarin hij het opneemt voor de Lonsdale-jongeren, die volgens Smit ten onrechte onder vuur liggen. En ook om de burgemeester in te wrijven dat het uit moet zijn met 'het knuffelbeleid', dat 'de tegenstellingen tussen Nederlandse en buitenlandse jongeren alleen maar vergroot'. "Er is genoeg thee gedronken en multicultureel gevoetbald, we moeten naar de kern."
Maar de burgemeester heeft geen tijd voor Smit, zo laat woordvoerster Maria van Deventer weten. Buiten werkt Smit nog een paar interviewtjes af, daarna gaat de reis verder naar Venray. "Daar hebben ze misschien wél een democratische burgemeester."
In de bezoekjes van Smit valt een patroon te ontdekken, zegt Willem Hart, fulltime onderzoeker van extreem-rechts. "Overal waar wat aan de hand is met Lonsdale-jongeren duikt hij op. Hij probeert het thema te claimen en zo aanhang te werven onder de jeugd. Alle extreem-rechtse partijen maken trouwens jacht op die Lonsdale-jongeren."
Hart heeft niet de indruk dat de gemiddelde Lonsdale-drager staat te popelen om politiek actief te worden. "De meesten vinden het veel te saai. Het gaat echt maar om anderhalve man en een paardenkop die zich bij Smit aansluiten. Jongeren die belangstelling hebben, komen ook sneller terecht bij de Nationale Alliantie, die is veel radicaler. Daar zien ze brandstichters als verzetshelden, terwijl Smit ze zegt te veroordelen."
Cor van de Griend van Palet, het steunpunt voor multiculturele ontwikkeling in Brabant, vindt het gehengel van Smit wel zorgelijk: "Het is hoe dan ook een risico: die jongeren zitten toch met hetzelfde gedachtengoed. Intellectueel kunnen ze het misschien niet allemaal bevatten, maar het kunnen wel stemmers worden."
Volgens Smit heeft zijn partij de laatste tijd enkele Udense leden mogen verwelkomen. "In de rest van Brabant gaat het ook goed, zeker met jongeren." Smit werd gisteren vergezeld door René van Gool uit Kaatsheuvel, coördinator van Nieuw Rechts in Midden-Brabant.
De twee brandstichtingen in de islamitische basisschool noemde Smit 'niet goed te praten'. "Maar we moeten ook niet overdrijven, er gebeurt overal wel eens iets."
Daags na de tweede brandstichting bij Bedir wond Smit zich op zijn eigen website op over de bewaking voor islamitische gebouwen: "Te gek voor woorden. Normaal is er nergens politie voor in Brabantse dorpen en nu is er opeens een hele politiemacht beschikbaar".
Uden krijgt nog meer visite. Vandaag komt PvdA-leider Wouter Bos. Hij praat met het college en vertegenwoordigers van de islamitische gemeenschap.
Zaterdag maakt staatssecretaris Ross van Welzijn haar opwachting.

-------------------------------------------------------------------------------

N.a.v. het optreden van Michiel Smit het volgende bericht rondgestuurd:

Felicitaties voor Nieuw Rechts en in het bijzonder voor Michiel Smit !

Voor het eerst wordt er in de 'nationale beweging' eens begrepen dat tijden zijn veranderd en dat de nieuwe generatie jongeren zich anders kleden, anders gedragen en naar andere muziek luisteren, maar daarom niet minder van belang zijn voor de toekomst van de gehele 'nationale beweging', integendeel !!!
Daar waar het grootste gedeelte van de nationaal denkende beweging de zg. Lonsdale-jongeren afwijst om hun gedrag en hun kleding, is het juist van groot belang dat nu eens iemand het heft in handen neemt en zich bemoeit met deze nieuwe generatie van 'rechts'-denkenden. Nog nooit eerder hebben we de kans gekregen om zoveel gelijkdenkenden te kunnen verzamelen en mogelijk te kunnen structureren. In praktisch elke stad of dorp bevinden zich groepen jongeren die zich in Lonsdale kleden. Voor de opkomst van Pim Fortuyn hebben we nog niet eerder openlijk kunnen zien dat jongeren zich reeds op vrij jonge leeftijd via kleding een mening uitdragen. Het is dan ook te danken aan de verbale kwaliteiten van Pim Fortuyn dat de huidige jonge generatie zich meer en meer openlijk uit. Pim Fortuyn heeft laten zien dat het van groot belang is om je stem te laten horen. Te lang hebben we generaties gehad die bang van media en extreem-links zich stil hielden of de mond werden gesnoerd.

Ongetwijfeld zullen er allerlei opmerkingen en/of aanmerkingen op zg.'Lonsdale' generatie mogelijk kunnen zijn, maar met een 'nationaal'-denkende beweging die de 'Lonsdalers' afwijst zullen zal deze generatie nooit een voorbeeld hebben of zaken hebben die het waard zijn om te volgen. En feitelijk betekent dat niets anders dan dat een nieuwe generatie gelijkdenkende jongeren gewoonweg genegeerd wordt of zelfs verraden wordt. De toekomst is aan de jeugd, hulde aan Michiel Smit !

Uit eigen ervaring met de zg.'Lonsdale'-generatie weet ik dat het overgrote deel absoluut gelijkdenkend is, maar dat de vorming en de voorbeelden hebben ontbroken, met uitzondering van de periode van Pim Fortuyn. Overal in Nederland bevinden zich grote groepen 'Lonsdalers' en veel van deze groepen hebben onderling contact en zien elkaar wekelijks. Deze nieuwe generatie is juist op zoek naar voorbeelden, juiste vorming en absoluut open om gedrag en houding bij te laten sturen. Het is een schande dat het grootste deel van de zich 'nationaal'-noemende beweging deze generatie afwijst en doelloos laat rondzwemmen. Wat betekent 'gemeenschap', identiteit en nationalisme als je geen oog hebt voor je eigen nieuwe generatie !

Respect voor Michiel smit !

Marcel Rüter

27 maart 2005

Agenda

AGENDA APRIL LEZINGEN, SYMPOSIA, ETC.

-----------------------------------------

4 april Recht voor zijn raap Rotterdam

Symposium over de vrijheid van meningsuiting met spraakmakende wetenschappers, advocaten en politici, met in de ochtend lezingen en in de middag workshops en debatten. Het symposium wordt georgaiseerd door de Juridische Faculteitsvereniging Rotterdam en Studium Generale. Tijd: 10.00 - 17.00 uur. Kosten: alleen voor cursussen en workshops wordt een kleine bijdrage gevraagd.

Erasmus Universiteit Rotterdam, Woudestein, Burg. Oudlaan 50, Rotterdam


Informatie: tel. +31 (0)10 408 1144
e-mail: stg@oos.eur.nl
website: www.eur.nl/studium

-----------------------------------------

5 april Dramademocratie Delft

Discussie met Femke Halsema en Bart Jan Spruyt over overvloed en onbehagen in de politiek. TU Delft organiseert op vier dinsdagavonden discussies over het hedendaagse onbehagen. Aanvang: 20.15 uur. Toegang gratis.

Speakers, Burgwal 45-49, Delft

Informatie: tel. +31 (0)15 278 5235
e-mail: studiumgenerale@tbm.tudelft.nl
website: www.sg.tudelft.nl

------------------------------------------

6 april Is er vrijheid van spreken en handelen? Over grenzen van mens en samenleving. Antwerpen

Het Verbond der Vlaamse Academici (VVA), organiseert in samenwerking met de Universiteit Antwerpen en de Lessius Hogeschool een aantal lezingen. Op 6 april houdt Prof. Dr. Woldring een lezing over vrijheid van spreken en handelen. Aanvang: 20.00 uur. Toegang gratis.

Belpairezaal van de Lessius Hogeschool, Sint-Andriesstraat 2, Antwerpen

Informatie: tel.+32 (0)33 661 850
e-mail: va@vvb.org

------------------------------------------

12 april In hemelsnaam! Eindhoven

Lezing van Arjo Klamer over zijn nieuwe boek In hemelsnaam. Over de economie van overvloed en onbehagen. Tijd: 20.00-22.00 uur. Toegang € 2,50.


Boekhandel Van Piere, Heuvel Galerie 190 & 232, Eindhoven

Informatie: tel. +31 (0)40 244 4045
e-mail: heuvel@vanpiere.nl
website: www.vanpiere.nl

------------------------------------------

14 april Andreas Kinneging Leiden

Andreas Kinneging wordt geïnterviewd door dhr. B.J. Spruijt (voorzitter Edmund Burke Stichting) over zijn in maart te verschijnen boek 'Geografie van goed en kwaad. Filosofische essays'. Andreas Kinneging is hoogleraar rechtsfilosofie aan de Universiteit Leiden en publicist in Trouw. Aanvang: 19.30 uur. Toegang gratis, svp een plaats reserveren.

Boekhandel Kooyker, Breestraat 93, Leiden

Informatie: tel. +31 (0)71 516 0520
e-mail: bree2@kooyker.nl
website: www.kooyker.nl

------------------------------------------

17 april Debat Den Haag

Publieksdebat over de grenzen van de vrije meningsuiting. Inleiding van dr. Dennis de Jong. Van te voren aanmelden.


Humanistisch Centrum, Ln. Copes van Cattenburgh 72, Den Haag

Informatie: tel. +31 (0)70 350 5346
e-mail: humanistisch.centrum@hetnet.nl

------------------------------------------

20 maart 2005

Biotechnologie en biodiversiteit

Biotechnologie en biodiversiteit

Het Metapo-S.O.S.-Studiecentrum (SOS) is een sudiecentrum en de thuiste van een denkschool. Metapo-SOS houdt zich niet bezig met politiek, maar met metapolitiek. Dat wil zeggen met een gericht zijn op datgene wat achter de politiek ligt. Het gaat uit van de constatering dat ideeën een fundamentele rol spelen in het collectief bewustzijn en meer algemeen in de hele geschiedenis van de mensen. Metapo-SOS beschouwt het als haar taak mee te werken aan die ideeënvorming en wel op een vernieuwende, soms synthetiserende, soms explorerende wijze.
De visie van Metapo-SOS loopt in zeer grote lijnen gelijk met het 'Manifest voor Europees herstel en vernieuwing', een vervolg- en hernieuwde versie van het eerdere 'Manifeste de la Nouvelle Droite' van de GRECE, waaraan SOS mede haar ideeën en visie heeft mogen toevoegen. Dit 'Manifest voor Europees herstel en vernieuwing' is gepubliceerd in TeKoS 95 (2000) en geplaatst op de webstek van LANS (lans.op.het.net).


Biotechnologie en biodiversiteit


Ons engagement is wezenlijk een inzet voor het behoud van de natuurlijke verschillen, zowel van verschillende soorten als van een zo groot mogelijke genetische gedifferentieerdheid binnen elke soort, maar ook van een zo groot mogelijke verscheidenheid van (inheemse) culturen en religies. Ondermeer vanwege het ontbreken van 100% (wetenschappelijk aangetoonde) zekerheid omtrent het niet ontstaan van ongewenste 'bijwerkingen' als gevolg van toegepaste biotechnologie, kunnen we niet anders dan deze voorlopig in zijn geheel afkeuren.


1 Biodiversiteit


Voor wat betreft de natuur gaat het ons dus om het behoud van een zo groot mogelijke biodiversiteit, niet om de kunstmatige schepping er van. Biodiversiteit wordt door Edward Wilson gedefinieerd als

,,De verscheidenheid van organismen die op alle niveaus wordt verondersteld, van genetische varianten behorend tot dezelfde soort via groepen van soorten tot groepen van geslachten, families en nog hogere taxonomische niveaus; ook inbegrepen is de variatie van ecosystemen. Deze omvat zowel de gemeenschappen van organismen binnen speciale habitats als de fysische omstandigheden waaronder zij leven."

De biodiversiteit verschaft de natuur de middelen om zichzelf optimaal te verrijken en om betere overlevingskansen voor meer levensvormen te scheppen. Soorten, bijvoorbeeld, met een bredere genetische variabiliteitsbandbreedte zijn nu eenmaal beter aangepast en zullen, bijvoorbeeld bij schommelingen van klimatologische waarden zoals de temperatuur, nu eenmaal makkelijker overleven. Biodiversiteit heeft een intrinsieke waarde voor de in stand houding, de rijkdom en de voortgang van het leven.
Dat de biodiversiteit in zekere zin door elke gastronomische daad of gewoonte van een afzonderlijke levensvorm wordt aangetast, is een natuurlijk en onontkoombaar gegeven. Dat dat ook voor de menselijke culinaire en consumentaire handelingen geldt, geeft ons nog geen vrijbrief tienduizenden plant- en diersoorten uit te roeien en tienduizenden andere duurzaam te bedreigen. De clou zit hem namelijk in de balans die over het algemeen aanwezig is. Eten en gegeten worden, maar ook leven en laten leven. Die balans ontbreekt bij de huidige menselijke handelingen volledig.
Uit de intrinsieke waarde die de biodiversiteit heeft voor de natuur volgt de intrinsieke waarde van het bestaan van alle levensvormen samen. Het verdwijnen van een levensvorm ten gunste van een nieuwe is eigen aan het leven. Het verdwijnen van een levensvorm zonder meer is onherroepelijk verschraling. Hieruit volgt dat elke afzonderlijke levensvorm een (andere) intrinsieke waarde heeft, aangezien het verdwijnen zonder meer van elke willekeurige levensvorm in dezelfde mate de biodiversiteit schaadt.
Dit laatste geldt echter niet in alle gevallen. Eén van de uitzonderingen op deze regel van de gelijke biodiversiteitswaarde is natuurlijk het geval van de twee levensvormen waarvan de één meer direct bedreigend is voor het voortbestaan van andere levensvormen dan de ander. Het moge duidelijk zijn dat Homo sapiens de laagste biodiversiteitswaarde op deze aarde heeft en dus, vanuit de optiek van de natuur, node gemist kan worden. Om een bekende spreuk aan te halen: De boom kan prima zonder de mens, maar de mens kan niet zonder de boom. Weinig mensen zijn zich hiervan bewust.
Ten overstaan van de biodiversiteit kunnen we ons als mensen op twee manieren opstellen. We tasten de biodiversiteit nog verder aan of we houden hier onmiddellijk mee op. In het geval we kiezen voor verdere verarming, sluiten we ons aan bij een lange rij oude en nieuwere tradities waaronder die van de volkeren van het boek, de liberaal-kapitalistische, de klassiek- en sociaaldarwinistische, de communistische, de militaristische en, jawel, de groene. Gemeenschappelijke trek in deze verschillende tradities en verantwoordelijke voor de grote kaalslag in de natuur is: het antropocentrisme.


2 Etnische, culturele en religieuse verscheidenheid


Daar de mens een biotisch wezen is, kunnen we zonder veel omhaal stellen dat etnische verscheidenheid een vorm van biodiversiteit is, en dus meedeelt in het hebben van de intrinsieke waarde die biodiversiteit heeft. Gewortelde stammen en volkeren, met hun met de ecosystemen vergroeide culturen, verdienen alle respect als het gaat om het behoud van de biodiversiteit.
De Westeuropese universalistische traditie heeft, in de vorm van kolonialisme en neo-kolonialisme, sinds eeuwen niet aflatend gepoogd alle ecosystemen om te vormen tot win- en delfgebied en hiertoe alle culturen omgevormd tot arbeidvoorzienings- en afzetgebied. Dat dit alleen mogelijk is bij een hoge mate van culturele gelijkschakeling is evident. Wereldwijd klinkt thans de roep van stammen, volkeren en/of hun intellectuelen om deze gelijkschakeling ongedaan te maken, politiek, sociaal, economisch, cultureel. Het is de morele plicht van het Westen deze volkeren hierin bij te staan, de veroorzaakte schade te (helpen) herstellen en de handen er verder van af te houden. Alleen volkeren met aan de ecosystemen aangepaste leefwijzen kunnen duurzaam leven en laten leven. Nog compacter gesteld: ,,You can't have biological diversity without cultural diversity."2
Waar het, ter overleving, in de kern dus om gaat is etnopluralisme en om het behoud van een zo groot mogelijke culturele diversiteit. Daarbij nemen we afstand van of een kritische houding aan ten opzichte van alle, religieus of niet, egaliserende en/of universaliserende proces-systemen en tendensen.


3 Biotechnologie


Ten aanzien van de biotechnologie brengen we verschillende soorten bezwaren naar voren. We zijn ons er van bewust dat de biotechnologie pas aan het begin van een lange en ingrijpende ontwikkeling staat. Bijgevolg staan onze standpunten dat in potentie ook.
Voor wat betreft de niet op mensen toegepaste biotechnologie:
- Genetisch gemanipuleerde organismen die zich ongewild buiten het laboratorium of de broeikas voortplanten zorgen ervoor dat gemanipuleerde genen in de natuur terecht komen die er niet meer uit de destilleren zijn. Bij onbekende 'bijverschijnselen' dus een zuiver waagstuk met grote verantwoordelijkheid.
- Er moet absolute wetenschappelijke zekerheid bestaan over het wel of niet optreden van 'bijverschijnselen', alvorens biotechnieken toe te mogen passen. Voorlopig bestaat dit nog allerminst.
- ...
Voor wat betreft de op mensen toegepaste biotechnologie:
- Het gevaar is reëel dat, na een eerste periode van biotechnologisch experimenteren, elke volgende biotechnologische ingreep noodzakelijk is om ongewenste en/of onvoorziene gevolgen van eerdere ingrepen ongedaan te maken of in minder ongewenste banen te leiden. Zo'n proces van gissen en missen waarbij we steeds meer achter de feiten aan zullen lopen, lijkt als proces voor gentechnici misschien erg interessant, voor de individuele slachtoffers is het de waanzinnigste vorm van gedupeerd worden: onongedaanmaakbaar geslachtofferd zijn door proces- of winstgeile eigenbelangenzoekers.
- Leven en dood, (on)geluk, (on)heil, (on)geduld, (on)tevredenheid, menselijke waardigheid, liefde, familiebanden, het lichaam, ziekte en gezondheid, verantwoordelijkheid, aanspreekbaarheid, ... zullen een andere betekenis krijgen dan de huidige. Het is nog maar de vraag of die nieuwe betekenissen ons gelukkiger of meer mens maken.
- ...
Zonder de lange lijst van argumenten hier neer te schrijven, komen we voorlopig tot een algehele afwijzing van de biotechnologie.


4 Streven: biopluralisme en etnopluralisme


Wanneer we een kritische houding aannemen ten opzichte van het antropocentrisme - deze daad zal de moeizaamste zijn -, en ten opzichte van alle universalistische tendensen en de biotechnologie, dan rest ons nog slechts het herschrijven van de geschiedenis, het herdefiniëren van onze (d.i. van alle levensvormen) huidige toestand en het nemen van de juiste maatregelen die ons (idem) en de Aarde in staat doen zijn te overleven. De mens aanwijzen als massa- en seriemoordenaar en vernietiger van zijn eigen omgeving zal hierin een prominente plaats krijgen. Toch moeten we niet vervallen in het andere uiterste, het biocentrisme. Echter, zonder een radicale herwaardering van de natuur en een relativering van de plaats van de mens daarin zal, om het veelgebruikte beeld nog maar weer eens op te roepen, terwijl we zelf de rails voor ons bezig zijn te vernietigen, de trein inderdaad steeds sneller en stuurlozer voortrazen. Er zijn er al enkelen afgesprongen. Wie volgt?
Hier volgen enkele concrete voorstellen waarbij we ons laten leiden door voordenkers uit de diepte-ecologie als Aldo Leopold, van wie de volgende uitspraak afkomstig is: ,,A thing is right when it tends to preserve the integrity, stability and beauty of the biotic community. It is wrong when it tends otherwise."3
Deze voorstellen houden dus ook een volledige en wellicht pijnlijke breuk in met het Europacentrisme en de mensenrechten- en vooruitgangsapologetiek.
- Intact laten van de biodiversiteit, zodat het leven zich verder natuurlijk ontwikkelt.
- Drastisch inkrimpen van de thans explosief stijgende (wereld)bevolking en vervoersgekte, zodat de natuurlijke wildernis weer plaats krijgt en daardoor natuurlijke ontwikkeling meer ruimte.
- Alle lokale culturen en (natuur)religies intact laten, als eerste door er geen toeristische bezienswaardigheden van te maken, massale 'antropologische' veldwerkstudies te verrichten en exotische buitenverblijven te bouwen.
- Stoppen met alle ontwikkelingshulp, zodat plaatselijke jacht-, veehouderij- en landbouwmethoden weer kans krijgen. Stoppen met het invoeren van monoculturen en bevorderen van de teelt en vervaardiging van streekeigen producten door de zelfstandige lokale bevolking, zodat de plaatselijke natuurlijke diversiteit weer wordt gewaardeerd en kan herleven.
- Omkeren van de migratiestromen, zodat de bevolking in de concentratiecentra weer afneemt en de gewortelde, homogene lokale gemeenschappen wereldwijd hun ecologische functie kunnen behouden of heropnemen.
- Het onmiddellijk ophouden met alle onomkeerbare kunstmatige ingrepen in de natuur, waaronder bioindustrie en (tot nader order) genetische manipulatie, zodat de natuurlijke genetische en soortelijke verscheidenheid intact blijft. Deze houding houdt tevens een afscheid in van het concept agrobusiness. Akkerbouw, tuinbouw en veeteelt moeten over alle sectoren en in al hun facetten ecologisch worden.
In deze geest zijn talrijke initiatieven en creatieve uitingen mogelijk en er schuilen tal van grote en kleinere uitdagingen in. Naar ons idee uitdagingen genoeg voor de hele 21ste eeuw.
- MARCEL RÜTER
_____________________

1 E.O. Wilson, Het veelvormige leven, Amsterdam / Antwerpen 1994 (vert. van The diversity of life, 1992), blz 409
2 www.enviroweb.org, november 2000
3 www.earthfirst.org, november 2000

* * *

,,Het lijkt me bij uitstek de taak van de intellectuelen om bij te dragen aan de geboorte van een nieuw Europa, om gids te zijn bij de innerlijke transformatie van Europa, die haar van de barbaarse beschaving die ze is zal veranderen in een ware beschaving. Daartoe moet West-Europa een andere weg inslaan dan die welke door de Verenigde Staten en de Sovjetunie is gevolgd, die daardoor een overdreven en eenzijdige verschijningsvorm van Europa zelf zijn geworden. West-Europa zou moeten voorgaan in de poging om Verlichting en Vooruitgang te begrenzen om te voorkomen dat de mens zichzelf en de planeet Aarde zal vernietigen." - Ton Lemaire, Twijfel aan Europa, Baarn 1990, blz 96

8 maart 2005

Slecht Nieuws voor het Multi-Culturalisme !

NewRight-NieuwRechts-NouvelleDroite-NeueRechte
http://culturalhegemony.blogspot.com/

dinsdag, maart 08, 2005

Slecht Nieuws voor het Multi-Culturalisme in Europa !
Het schijnt dat Europeanen eindelijk zich realiseren dat multi-culturalisme eenvoudig niet werkt. De BBC rapporteerde maandag 7 maart 2005 over een rapport van de Internationale Federatie van Helsinki voor de Rechten van de mens (IHF) dat de anti-moslimmeningen en -houding zich meer en meer verspreid over Europa (IHF Report "Intolerance and Discrimination Against Muslims in the EU - Developments Since September 11"). Van Franse wetten die het dragen van traditionele Islamitische hoofddoekjes verbieden en een opiniepeiling in Duitsland waaruit wordt afgeleidt dat 80% van de mensen de Islam met terrorisme en de onderdrukking van vrouwen associëren tot aan de houding en mening van de meerderheid van de Nederlanders t.o.v. de Islam naar aanleiding van de laffe moord op Theo van Gogh.
Natuurlijk is de Internationale Federatie van Helsinki voor Rechten van de mens (IHF) bezorgd en wenst de media te gebruiken om te proberen de tolerantie t.o.v. de Islam te bevorderen. Zal dat werkelijk de houding en de mening van het volk veranderen, welke gebaseerd is op dagelijkse ervaringen en voorvallen ?

De harde waarheid is dat multi-culturalisme eenvoudig niet werkt, en wij hoeven slechts maar te denken aan de dramatische gebeurtenissen op de Balkan of maar terug te blikken op de vroegere Sovjetunie om de tragische gevolgen van dergelijke experimenten te zien.
Een gezonder alternatief is wat Alain de Benoist omschrijft als "ethno-pluralisme". Net zoals multi-culturalisme, stelt het ethno-pluralisme de volledige diversiteit van culturen en ethniciteiten in de wereld voorop. Maar in tegenstelling tot multiculturalisme stelt het ethno-pluralisme dat ware diversiteit slechts mogelijk is in het licht van haar sociale en culturele context. Volkeren zijn immers geen louter optelsom van individuele atomen, maar gehelen die een eigen persoonlijkheid (ethnisch kader, moedertaal, cultuur) hebben, gekneed en gesmeed door de geschiedenis.
De Arabische cultuur kan slechts binnen de Arabische samenleving bloeien, zoals de Europese culturen slechts in de Europese samenleving kan bloeien. Dit is een groot verschil met het multi-culturele paradigma dat verscheidene culturen binnen een zelfde samenleving samen kunnen bloeien. De Arabische en Europese cultuur kunnen eenvoudig weg niet zij aan zij binnen de Europese samenleving bloeien en vice versa. De twee culturen hangen totaal verschillende waardesystemen aan; en vooral omdat de Arabische samenleving is gebaseerd op het Islamitische onderwijs terwijl de Europese samenleving grotendeels is gebaseerd op het Christelijke onderwijs. De twee culturen zijn eenvoudig niet compatibel, dat is de reden zij vaak met elkaar in oorlog zijn geweest (herinnert u zich iets wat men de Kruistochten noemde?). Een boek dat dit uitermate duidelijk maakt en praktisch overal verkrijgbaar is, is "Het Westen en de Islam - over globalisering en terrorisme" van Roger Scruton.
Het is te hopen voor Europa's toekomst dat met de uitzending van de BBC daadwerkelijk blijkt dat we als Europese volkeren een stap in de goede richting hebben gezet. Een NEE tegen de Europese grondwet zou een logisch vervolg moeten kunnen zijn. De tijd zal het ons leren.

Voor het BBC-artikel: http://news.bbc.co.uk/1/hi/world/europe/4325225.stm
Voor het IHF-rapport: http://www.ihf-hr.org/documents/doc_summary.php?sec_id=3&d_id=4029
Oorspronkelijk verschenen op: http://culturalhegemony.blogspot.com/

5 maart 2005

Eurazië als natie

Eurasien als Nation


"Oh meine Brüder, nicht zurück soll euer Adel schauen, sondern hinaus!

Vertriebene sollt ihr sein aus allen Vater- und Urväterländern!

Eurer Kinder Land sollt ihr lieben: diese Liebe sei euer neuer Adel."
Friedrich Nietzsche, Also sprach Zarathustra

Gegen die Idee Eurasiens als politischer Einheit wird von "nationaler" Seite unweigerlich das Faktum der unterschiedlichen und daher angeblich unvereinbaren Völker und der von diesen abgeleiteten Kulturen ins Treffen geführt. Für die xenophobe "Rechte", die das "Ausländerproblem" in einer lächerlichen Form in den Vordergrund schiebt - obwohl es sich dabei nur um eine zwangsläufige Konsequenz des kapitalistisch-imperialistischen Wirtschaftens handelt - ist es das Volk, das in einer pseudo-mystischen Weise alle Institutionen hervorbringt: Staat, Kultur, sogar Religion. Eine groteske materialistische Verkehrung! Aber es sei zugestanden: wenn es sich so verhalten würde, daß das Volk nicht der schöpferische Boden für die staatsgründende und religionsstiftende Tat wäre, sondern bereits selbst das Ganze wäre, das in einem unerklärlichen Akt der Jungfern-Selbst-Geburt Höheres aus sich hervorbringt, dann wäre die Idee Eurasiens von vorneherein zum Scheitern verurteilt. Aber dem ist natürlich nicht so, es ist immer noch ein höheres Prinzip, das die staatliche Form und dessen sakralen Gehalt determiniert: die Idee. Dem Schmittschen Diktum "Der Begriff des Staates setzt den Begriff des Politischen voraus" widerspricht dies nicht! Denn es gilt: "Die eigentlich politische Unterscheidung ist die von Freund und Feind". Und gerade in der politischen Entgegensetzung zum amerikanischen Globalismus und seiner zionistischen Speerspitze soll Eurasien entstehen, nicht als Nationalstaat, sondern als Reich.

Dem zuerst zitierten Eingangszitat des "Begriffs des Politischen" (Text von 1932) setzte Schmitt hinzu: "Staat ist nach dem heutigen Sprachgebrauch der politischen Status eines in territorialer Geschlossenheit organisierten Volkes." Dies ist allerdings überholt. "Staat" entspricht weder nach dem heute üblichen, noch dem heute erforderlichen Sprachgebrauch dieser Definition. Gerade dieses obsolet Werden des Nationalstaates hat Carl Schmitt den großen und noch wichtigeren Teil seines Lebenswerks gewidmet: der Theorie des Großraums und dem Aufweis des Nomos der Erde. Theorieansätze, die von der geopolitisch orientierten eurasischen Bewegung aufgenommen wurden und im Modell Eurasien zur Reife gebracht wurden. Heute ist "Staat" eine letztlich nicht real existierende Hülse zur Verschleierung und bisweilen Durchsetzung wirtschaftlicher Interessen des Finanzkapitals. Der Staat, das Reich, das gegründet werden muß und wird, ist die überkonfessionelle und übernationale Einheit, der schicksalhaft in einem Großraum - dem Kontinent Eurasien - vereinten und unter einer Idee dem territorial maßlosen , "unbregrenzten" Amerikanismus mit seinem zionistisch-puritanischen Auserwähltheitsanspruch entgegengesetzten Völkern, die zu einer Nation im höheren Sinn zusammenwachsen werden müssen, wenn sie souverän sein wollen und um sich überhaupt in ihrer Existenz erhalten zu können. Kreise, die demgegenüber gegen eurasische Religionen, Völker und Kulturen als "fremdvölkische" oder "unvereinbare Kulturen" Ressentiments schüren, ob unter "multikulturellem" oder "rechtspopulistischen" Mäntelchen, - wie dies heute primär gegen den Islam und die Türkei, aber auch gegen Rußland geschieht - sind objektiv die Verbündeten des amerikanisch-zionistischen Feindes und werden oftmals auch tatsächlich von diesen gespeist. Die eurasische Gründung erfolgt wie alle geschichtlich erfolgreichen Gründungen durch eine Elite und von einer Idee her, sie verwirklicht die noch ungedachten Wünsche der Völker, folgt aber nicht dem falschen Mythos der Nation als immerwährende Gegebenheit. Bis die Nation des Reiches Eurasiens in die Wirklichkeit tritt bleibt unser Vaterland die Idee.

Zu Erläuterung dieser Grundsätze zitieren wir Julius Evola aus "Menschen inmitten von Ruinen" (http://www.amazon.de/exec/obidos/ASIN/3891800312/kshatriya04) , die Hervorhebungen stammen von uns:

"Eine kurze geschichtliche Übersicht kann die rückschrittliche Bedeutung vom Mythos der Nation klarstellen. Der Beginn dieser Abweichung ist bei denjenigen europäischen Staaten zu sehen, die trotz Anerkennung des politischen Prinzips der reinen, übergeordneten Souveränität die Gestalt von 'Nationalstaaten' annahmen. Dies geschah im wesentlichen in einem antiaristokratischen (antifeudalen) und antihierarchischen Geist gegenüber der europäischen Einheit, da die höhere Autorität des Heiligen Römischen Reiches nicht mehr länger anerkannt wurde und sich die einzelnen politischen Gruppierungen, deren Oberhäupter die jeweiligen Fürsten waren, in anarchistischer Weise verabsolutierten. Da diese Fürsten keine Unterstützung mehr von oben hatten, suchten sie sie unten, und zwar in einer Zentralisierung, die ihnen später ihr eigenes Grab schaufeln sollte, mußte doch eben dadurch ein mehr oder weniger formloses und ungegliedertes Konglomerat immer mehr an Raum und Bedeutung gewinnen. So bereiteten sie die Strukturen vor, die dann in die Hände der 'Nation' als Drittem Stand und später der Nation als 'Volk' und 'Masse' übergehen sollte."

"Diesen 'patriotischen' Ideologien ist im übrigen die völlige Verkehrung eigen, wonach sich ein rein natürlicher Umstand - wie ihn die Zugehörigkeit zu einem bestimmten Volksstamm oder einer bestimmten geschichtlichen Gesellschaft eben darstellt - in etwas Mystisches verwandelt und zum höchsten Wert überhaupt wird, so daß der Einzelne nur als citoyen (Bürger) oder enfant de la patrie (Kind des Vaterlands) etwas gilt, deren Zusammenschluß dann jedes höhere Prinzip, beginnend mit der Souveränität, ableugnet, stürzt und es ihm - als dem 'Willen der Nation' unterordnet."

"Die Heiligkeit und Unberührbarkeit der 'Nation' und des 'Volkes' sind nichts weiter als die Übertragung von Eigenschaften, die der Großen Mutter in den alten volkhaften Matriarchaten zugeschrieben wurden, in Gesellschaften also, in denen das männliche und politische Prinzip des Imperiums unbekannt war."

"Wenn 'Vaterland' auch sicherlich 'Land der Väter' heißt, konnte diese Bedeutung nur zu einem sehr frühen Zeitpunkt zugetroffen haben, denn die uns bekannten geschichtlichen Vaterländer und Nationen haben sich fast immer in Ländern gebildet, die nicht die ursprünglichen waren und sich auf jeden Fall über viel größere Gebiete als die ursprünglichen erstreckten. Diese Gebietserweiterung entstand durch Eroberung, Angliederung und Bildungsprozesse und setzte die Kontinuität einer Macht, eines Souveränitäts- und Autoritätsprinzips sowie die Einheit einer Gruppe von Menschen voraus, die durch dieselbe Idee und Treue zusammenhielten, die dasselbe Ziel verfolgten und demselben inneren Gesetz gehorchten, einem Gesetz, das sich in einem genauen politischen und gesellschaftlichen Ideal widerspiegelte. Das ist das Entstehungsprinzip und die Grundlage einer jeder großen Nation. Der politische Kern verhält sich daher zur rein naturalistisch anzusehenden Nation wie die Seele als 'Entelechie' zum Körper: Er verleiht ihr Form, eint sie und läßt sie an einem höheren Leben teilnehmen. Deshalb kann man auch sagen, daß die Nation überall dort besteht und sich dorthin erstreckt, wo dieselbe "innere Form" nachgebildet ist, also die Weihe und Prägung, die von der höheren politischen Kraft und von denen ausgeht, die deren Träger sind: ohne geographische, ja sogar ohne ethnische Grenzen im engen Sinne."

"Nur wenn die ideelle Spannung abnimmt, sich die Unterschiede vermischen und die um das übergeordnete Symbol der Souveränität und der Autorität gesammelte Gruppe von Menschen schwach und zerfällt, nur dann kann sich das, was bloß Endergebnis und äußerlich Geformtes ist - die 'Nation' - , verselbständigen und abspalten, bis es gleichsam den Anschein eigenen Lebens erweckt. So schiebt sich die 'Nation' als Volk, Kollektiv und Masse in den Vordergrund (...). Es ist gleichsam das Geschöpf, das dem Schöpfer über den Kopf wächst, wenn (...) keine Souveränität mehr anerkannt wird, die nicht Ausdruck und Widerspiegelung des 'Willens zur Nation' ist. Von der politischen Klasse, als Orden und 'Männerbund' verstanden, geht man zu den Demagogen und 'Dienern des Volkes' über, zu den demokratischen Politikern, die für sich in Anspruch nehmen, das Volk zu 'vertreten', aber mit ihren Schmeicheleien und ihrem Lavieren nur Machtpositionen einheimsen."

"Auf der einen Seite steht eine Masse, bei der, abgesehen von wechselnden Gefühlen, immer mehr oder weniger dieselben elementaren Instinkte und dieselben an die physischen und hedonistischen Interessen wirken werden. Auf der anderen Seite stehen Menschen, die sich völlig von ersteren unterscheiden, da sie Träger einer ganzen Legitimität und Autorität sind, die sich aus der Idee und der strengen, überpersönlichen Treue zu ihr ergibt. Die Idee, und nur die Idee darf für sie das echte Vaterland sein. Nicht, daß sie von demselben Land kommen, dieselbe Sprache sprechen oder desselben Blutes sind, sondern, daß sie derselben Idee angehören, muß für sie dasjenige sein, was sie eint oder trennt. Das, was nur scheinbar oder vermischt kollektivistisch eins ist, auflösen, sauber trennen und dann den Kern einer männlichen Substanz als politische Elite schälen, so daß sich um ihn herum Neues kristallisieren kann, das ist die wahre Aufgabe sowie die Voraussetzung dafür, daß auch die 'Nation' wieder entsteht, wieder eine Form und ein Bewußtsein gewinnt. Wir nennen dies den Realismus der Idee: Realismus, weil Kraft und Klarheit für dieses Werk wichtig sind, und nicht 'Idealismus' und Sentimentalität."

"Somit wird (...) deutlich, wie unzureichend der bloße Begriff der 'Nation' als Grundprinzip ist und wie not es tut, daß er politisch integriert wird, das heißt in Abhängigkeit von einer übergeordneten Idee zu stehen kommt, die der echte Vergleichsmaßstab sein muß, also das, was eint, und das, was trennt. Wesentliche Aufgabe ist es also, eine geeignete Lehre zu formulieren, sich dabei an streng durchdachte Prinzipien zu halten und von dieser Plattform aus etwas wie eben einen Orden aufzubauen."
"Damit wird diese Elite zur Trägerin eines neuen Prinzips zeitloser Autorität und Souveränität, sie wird die Subversion und Demagogie, ganz gleich in welcher Erscheinungsform sie auch auftreten, anklagen sowie der abwärts gerichteten Bewegung der Führungsspitze und der aufwärts gerichteten der Basis Einhalt gebieten Aus ihr wird wie aus einem Samen das Leben eines politischen Organismus und einer integrierten Nation in derselben Würde hervorgehen können, wie sie einst schon von der großen politischen Tradition Europas geschaffen wurde. Alles andere ist nichts weiter als Sumpf, Dilettantismus, Irrealismus, Unlauterkeit."

Wir werden niemals behaupten, daß Evola bei dieser Idee an Eurasien gedacht hat, aber sehr wohl daß diese Idee heute nur mehr Eurasien sein kann: als die kontinentale Einheit aller lebendigen Traditionen, entspringend der einen primordialen Tradition, entgegengesetzt der weltweit Subversion als "Freiheit" und "Demokratie" verbreitenden Anti-Tradition, die amerikanische Thalassokratie und ihr zionistischer Stützpunkt, der Küstenstreifen im Herzen Arabiens und als atomare Abschußrampe der Küste Europas gegenüberstehend. Die Beseitigung dieses zionistischen Gebildes als politischer Einheit und die Eindämmung des amerikanischen Einflusses auf allen Ebenen - militärisch, wirtschaftlich, kulturell, religiös - ist der Überlebensimperativ Europas, der nur gemeinsam mit der islamischen Welt, Rußland und China verwirklicht werden kann. Was unter anderen Vorzeichen heute als "national" auftritt ist Nostalgie, Sentimentalität, Populismus und aufgrund seines reaktionär-sabotierenden Charakters Hilfestellung für das US-"Imperium" (Parodie und in Wirklichkeit Gegenteil eines Imperiums) - ob der (un)heiligen Einfalt entspringend oder vom Auftraggeber bezahlter Söldnerdienst in den Fußtruppen des "Uncle Sam".


Martin A. Schwarz

27 februari 2005

Gedachtepolitie door Bart Croughs

Gedachtepolitie

De Nederlandse gedachtepolitie krijgt het druk. Hield deze instantie zich tot nog toe vooral bezig met het vervolgen van beledigingen aan het adres van zielige minderheden, voortaan moeten ook mensen die terreur goedpraten worden aangepakt. Arme Van Gogh: gestorven als martelaar van het vrije woord, en dan wordt je dood aangegrepen om het vrije woord nog verder in te perken.


Joost Eerdmans en Femke Halsema gingen bij Nova in debat over deze kwestie. "Ik denk niet dat alles zomaar gezegd kan worden," aldus Eerdmans, woordvoerder van de partij die de afgelopen jaren zo enthousiast opkwam voor de vrijheid van meningsuiting. Dat enthousiasme is ineens helemaal verdwenen, nu blijkt dat ook moslims hun mening vrijelijk willen uiten. Kortom: vrijheid van meningsuiting is iets heel moois, zolang het maar om de eigen meningen gaat. De LPF doet hier een beetje denken aan Paul Cliteur, die zich ook altijd zo verontwaardigd toonde over de progressieve gedachtepolitie, om vervolgens een verbod voor te stellen op het vergelijken van rechtse politici met Hitler.

Femke Halsema wees verontwaardigd op de draaikonterij van de LPF: "En dat van de partij die jarenlang reclame heeft gemaakt voor de vrijheid van meningsuiting!" Bravo! Maar je kunt je afvragen of Halsema wel de meest geschikte persoon is om de LPF hierop aan te vallen. Halsema mag nu dan pal staan voor het vrije woord, vorig jaar lag dat nog heel anders. Toen liep ze voorop om de 'Gids voor de islamitische opvoeding' te laten verbieden. Massamoord verheerlijken kan er voor Halsema nog mee door, maar joden 'listigheid en slechtheid' toedichten en bovendien vrouwenbesnijdenis aanbevelen, dat gaat te ver! Als de favoriete minderheden in het geding zijn (vrouwen, joden), blijkt het vrije woord ineens toch niet zo aantrekkelijk voor deze vrijdenker. Kortom, Halsema en de rechtse rakkers van de LPF hebben meer gemeen dan je op het eerste gezicht zou denken.

Bart Croughs

Deze column verscheen eerder in HP/De Tijd en staat op: http://www.meervrijheid.nl/

JIHAD VS. McWORLD -Interview with Alain de Benoist

[The following interview with Alain de Benoist, a prominent and controversial leader of the French intellectual right, was given to Northern Italy's Padania. The questions were in Italian and the answers in French.]

1) How do you judge the destruction of the WTC towers in America? Is a symbolic explanation for what happened possible?

The United States is experiencing a terrible human tragedy. This tragedy cannot be isolated from the political context, which alone can explain it. To condemn terrorism against civilian populations is obviously necessary. But it is also necessary to take an interest in the causes that produce terrorism. The truth is that the American people are currently suffering, physically but without understanding it, the consequences of the detestable international policy conducted for decade by their leaders. This policy has produced in the world so great a sum of misery, unhappiness, and disasters that one part of the world has interpreted American policy as a declaration of war upon itself.

Today the most extreme point of this part of the world has responded by making war on the United States. They do it with their own methods (without any concern for limits, without consideration for their own lives nor for the lives of others) and with their own means (the counter-arguments used by the weak against the strong).

2) What do you think has actually inspired the action of the terrorists?

The terrorists' objective was, as all the evidence suggests, to humiliate America, by showing that its territory was no longer a safe haven and by striking in a spectacular fashion at the most representative symbols of its power. This objective, as all the evidence shows, was attained. For America the humiliation was without precedent. The consequences are still difficult to evaluate. The most notable consequences will be manifest initially in the area of the economy, finances, and international relations.

3) Do you think it is possible that reprisals will set off a chain reaction?

There is no doubt that Americans are expecting reprisals to be made with exemplary force and terrible strength. The attack on Pearl Harbor, on December 7, 1941 (with 2,400 dead) was paid back a hundred times over by the atomic bombs dropped on the civilian populations of Japan. The comparison with what has happened to New York and Washington is not false. The problem these days is that we do not know who is playing the role of the Japanese. The first phase of the investigation holds the Islamic Movement responsible. They are putting forward the name of Osama Bin Laden, who has obsessed the Americans for months. But a movement is never bound up exclusively nor even fundamentally with one man, one group, or one country. It is nebulous, an elusive network. The elimination of bin Laden would give pleasure to Washington, but it would obviously not make the "terrorist threat" go away. America has been struck by an invisible enemy which does not have a name. It has been attacked by "networks." In the age of networks, the figure of the partisan is revealed in all its fullness. The attacks on New York and Washington are acts of postmodern warfare

4) Does there exist a serious danger for Europe? Do you believe that there can be another symbolic objective that terrorists can strike with similar effectiveness?

No country is a refuge from terrorism. That is what we have just seen. There is no longer any inviolable sanctuary. But each country has well understood the need to insure the security its dependents. The best means of reaching that object is to decide on its own policies with complete independence, to conduct, if necessary, its own wars, but not the wars of others. For Europe the greatest risk is to find itself constrained in the future to take part, because of solidarity with America, in a policy of poorly targeted reprisals which will only aggravate the situation, the only result being that Europe will suffer in turn.

The Europeans must certainly be resolute in struggling against terrorism. But they must also have the courage to tell the United States, a nation that has constantly practiced state-terrorism for decades, that they are today reaping the fruits of their policies. The fate of the civilian victims of US bombings of Iraq, the fate of Iraqi children killed en masse by the blockade decreed against their country, the fate of civilians massacred in Serbia under NATO bombings, the fate of the Palestinian people--these are also human tragedies.

5) How do you judge how international politics will develop, especially the relations between the USA, Europe, and Rusia?

The US is not going to fail to utilize these recent events as a pretext for reaffirming its hegemony over its allies and for silencing the criticisms which have been raised against it for some time (in regard to the Near East, the death penalty, the environment, the global listening network "Echelon" etc.) Consistent with their past behavior, they will claim to incarnate and to defend the cause of "civilization." It is the duty of Europeans to say firmly that this "civilization" is not necessarily theirs, and that does not exclude, in any case, other models of civilization. The worst thing to happen, which is probably also the most probable, would be to slip by successive stages into a struggle that goes beyond the "Islamic terrorist movement" to include Arab-Muslim countries in general, then all states or peoples judged sufficiently arrogant to challenge the dominant American model.

One cannot doubt that Putin in Moscow is also going to use the Islamic threat to justify the colonial war he is carrying on in Chechnya. A rapprochement between Israel and Russia has already been apparent for some time. There is also the possibility of a reorientation of Russo-American relations.

6) Do you think that, from what happened at the Durban Conference, that terrorist attacks can sharpen the Middle-Eastern crisis--and with what results?

The principal beneficiary of the terrorist attacks seems to be the Israeli government. It is going to be able to disarm the criticisms which have been accumulating for months against it, and it is going to win acceptance, in the name of the struggle against terrorism, for virtually any coercive measures to be employed against the Palestinians (economic blockade, "targeted" assassinations, bombing of civilians, destruction of houses, etc.).

Every effort for a reasonable settlement of the conflict will be suspect. We are paying the price for American inconsistencies vis-à-vis the Arab-Muslim world. Let us not forget that the Taleban in Afghanistan were first supported and armed by Washington in order to struggle against the Russian army, and that Osama Bin Laden himself, the ultimate irony, was trained by the CIA. In the long run there is the risk of ending up in a planetary and military version of the scenario, "Jihad vs. McWorld. My feeling is that we must reject the Jihad without being the tools of "McWorld."


25 februari 2005

MODERNISTISCHE SCHOONHEID !

The Essence of Archaism by Guillaume Faye

The Essence of Archaism by Guillaume Faye

In Archéofuturisme Faye envisages, sometime within the next two decades, a large-scale civilizational crisis, provoked by what which he calls a "convergence of catastrophes." For the post-crisis world Faye proposes, in terms that at times recall the Italian Futurists of the early twentieth century, the construction of a European Empire founded on essential, archaic values and on a bold, aggressive exploitation of science and technology: hence the concept of "archeofuturism," the re-emergence of archaic social configurations in a new context.

It is probable that only after the catastrophe which will bring down modernity, its world-wide saga and its global ideology, that an alternate vision of the world will necessarily impose itself. No one will have had the foresight and the courage to apply it before chaos erupted. It is thus our responsibility - we who live, as Giorgio Locchi put it, in the interregnum - to prepare, from this moment forward, a post-catastrophic conception of the world. It could be centered on archeofuturism. But we must give content to this concept.

It is necessary, first, to return the word "archaic" to its true meaning, which, in its Greek etymon archê, is positive and non-pejorative, signifying both "foundation" and "beginning" - that is, "founding impetus." Archê also means "that which is creative and immutable" and refers to the central concept of "order." To attend to the "archaic" does not imply a backward-looking nostalgia, for the past produced egalitarian modernity, which has run aground, and thus any historical regression would be absurd. It is modernity itself that now belongs to a bygone past.

Is "archaism" a form of traditionalism? Yes and no. Traditionalism advocates the transmission of values and, correctly, combats the doctrines of the tabula rasa. But it all depends on which traditions are transmitted. Not every tradition is acceptable - for example, we reject those of universalist and egalitarian ideologies or those which are fixed, ossified, demotivating. It is surely preferable to distinguish from among various traditions (transmitted values) those which are positive and those which are detrimental.

The issues that disturb the contemporary world and threaten egalitarian modernity with catastrophe are already archaic: the religious challenge of Islam; geopolitical contests for scarce resources, agricultural land, oil, fisheries; the North-South conflict and colonizing immigration into the Northern hemisphere; global pollution and the physical clash of empirical reality against the ideology of development. All these issues plunge us back into age-old questions, consigning to oblivion the quasi-theological political debates of the nineteenth and twentieth centuries, which were little more than idle talk about the sex of angels.

Moreover, as the philosopher Raymond Ruyer, detested by the left-bank intelligentsia, foretold in his two important works, Les nuisances idéologiques and Les cents prochains siècles, once the historical digression of the nineteenth and twentieth centuries has finally closed, with egalitarianism's hallucinations having descended into catastrophe, humanity will return to archaic values, that is, quite simply, to biological and human (anthropological) values: distinctive sexual roles; the transmission of ethnic and popular traditions; spirituality and sacerdotal organization; visible and supervisory social hierarchies; the worship of ancestors; initiatory rites and tests; the reconstruction of organic communities that extend from the individual family unit to the overarching national community of the people; the deindividualization of marriage to involve the community as much as the couple; the end of the confusion of eroticism and conjugality; the prestige of the warrior caste; social inequality, not implicit, which is unjust and frustrating, as in today's egalitarian utopias, but explicit and ideologically justifiable; a proportioned balance of duties and rights; a rigorous justice whose dictates are applied strictly to acts and not to individual men, which will encourage a sense of responsibility in the latter; a definition of the people and of any constituted social body as a diachronic community of shared destiny, not as a synchronic mass of individual atoms, etc.

In short, future centuries, in the great pendulum movement of history that Nietzsche called "the eternal recurrence of the identical," will in some way revisit these archaic values. The problem for us, for Europeans, is not, through our cowardice, to allow Islam to impose them on us, a process which is surreptitiously occurring, but to reimpose them on ourselves, while drawing upon our historical memory.

Recently, an important French press baron - whom I cannot name, but known for his left-liberal sympathies - made to me, in essence, the following disillusioned remark: "Free-market economic values are gradually losing out to Islamic values, because they are exclusively based on individual economic profit, which is inhuman and ephemeral." Our task is to ensure that the inevitable return to reality is not imposed upon us by Islam.

Obviously, contemporary ideology, hegemonic today but not for much longer, regards these values as diabolical, much as a mad paranoiac might see the features of a demon in the psychiatrist trying to cure him. In reality, they are the values of justice. True to human nature from time immemorial, these archaic values reject the Enlightenment error of the emancipation of the individual, which has only ended in the isolation of this individual and in social barbarism. These archaic values are just, in the Ancient Greek sense of the term, because they take man for what he is, a zoon politicon ("a social and organic animal integrated into a communatarian city-state"), and not for what he is not, an isolated and asexual atom fitted out with universal but imprescriptible pseudo-rights.

In practical terms, archaism's anti-individualist values permit self-realization, active solidarity and social peace, unlike egalitarianism's pseudo-emancipating individualism, which ends in the law of the jungle.

Excerpted from L'Archéofuturisme (Paris: L'Aencre, 1998). Trans. Irmin.

The Essence Of Neoliberalism - Pierre Bourdieu

As the dominant discourse would have it, the economic world is a pure and perfect order, implacably unrolling the logic of its predictable consequences, and prompt to repress all violations by the sanctions that it inflicts, either automatically or — more unusually — through the intermediary of its armed extensions, the International Monetary Fund (IMF) and the Organization for Economic Cooperation and Development (OECD) and the policies they impose: reducing labour costs, reducing public expenditures and making work more flexible. Is the dominant discourse right? What if, in reality, this economic order were no more than the implementation of a utopia — the utopia of neoliberalism — thus converted into a political problem? One that, with the aid of the economic theory that it proclaims, succeeds in conceiving of itself as the scientific description of reality?

Zie voor de rest van het artikel:

http://www.analitica.com/bitblioteca/bourdieu/neoliberalism.asp

24 februari 2005

DE TURKSE TOETREDING TOT DE EUROPESE UNIE

Brochure van de Edmund Burke Stichting

DE TURKSE TOETREDING TOT DE EUROPESE UNIE

door dr. László Marácz

samenvatting

- Turkije behoort tot een culturele sfeer die anders dan de Europese niet door de Turkije behoort tot een culturele sfeer die anders dan de Europese niet door de
joods-christelijke en humanistische tradities is bepaald maar door de islamitische. joods-christelijke en humanistische tradities is bepaald maar door de islamitische.
De invloed van die traditie is in het moderne Turkije slechts groeiende. De invloed van die traditie is in het moderne Turkije slechts groeiende.
- Turkije schendt op grote schaal de mensenrechten; de vrijheid van geloof bestaat Turkije schendt op grote schaal de mensenrechten; de vrijheid van geloof bestaat
er slechts op papier; het respect voor de rechten van minderheden laat zeer veel er slechts op papier; het respect voor de rechten van minderheden laat zeer veel
te wensen over.
- Op grond van de zogeheten Kopenhagen-criteria zou de rol van het leger in Op grond van de zogeheten Kopenhagen-criteria zou de rol van het leger in
Turkije moeten worden teruggedrongen, maar het verdwijnen van die rol zal Turkije moeten worden teruggedrongen, maar het verdwijnen van die rol zal
tot politieke instabiliteit in Turkije en de regio leiden.
- De toetreding van een groot land als Turkije met een sterke bevolkingsgroei zal De toetreding van een groot land als Turkije met een sterke bevolkingsgroei zal
tot een scherpe machtsverschuiving binnen Europa leiden. tot een scherpe machtsverschuiving binnen Europa leiden.
- De toetreding van Turkije tot de Europese Unie zal tot islamitische partijvorming De toetreding van Turkije tot de Europese Unie zal tot islamitische partijvorming
in het Europees Parlement leiden. Die partijvorming zal navolging kunnen krijgen in het Europees Parlement leiden. Die partijvorming zal navolging kunnen krijgen
in de lidstaten en tot een verdere islamisering van Europa leiden. in de lidstaten en tot een verdere islamisering van Europa leiden.
- De economische voordelen van de Turkse toetreding zullen bescheiden of irrelevant De economische voordelen van de Turkse toetreding zullen bescheiden of irrelevant
zijn. Tegenover het voordeel van meer exportmogelijkheden staat het grote bezwaar zijn. Tegenover het voordeel van meer exportmogelijkheden staat het grote bezwaar
van een omvangrijke arbeidsmigratie en een toenemend beroep op de voorzieningen van een omvangrijke arbeidsmigratie en een toenemend beroep op de voorzieningen
van de verzorgingsstaat.
- De Turkse toetreding zal de Europese fondsen voor het Gemeenschappelijk De Turkse toetreding zal de Europese fondsen voor het Gemeenschappelijk
Landbouwbeleid, alsmede de Structuur- en Cohesiefondsen ondraaglijk zwaar Landbouwbeleid, alsmede de Structuur- en Cohesiefondsen ondraaglijk zwaar
belasten.
- Aan de Turkse toetreding zouden geopolitieke voordelen verbonden kunnen zijn, Aan de Turkse toetreding zouden geopolitieke voordelen verbonden kunnen zijn,
maar de nadelen zijn op dit punt minstens zo groot: behalve om onopgeloste maar de nadelen zijn op dit punt minstens zo groot: behalve om onopgeloste
kwesties als Cyprus en de Koerden gaat het daarbij om het feit dat de EU aan kwesties als Cyprus en de Koerden gaat het daarbij om het feit dat de EU aan
explosieve regio's in de Kaukasus en het Midden-Oosten zou gaan grenzen. explosieve regio's in de Kaukasus en het Midden-Oosten zou gaan grenzen.
- Toetreding van Turkije gaat het absorptievermogen van de EU te boven. Toetreding van Turkije gaat het absorptievermogen van de EU te boven.

Brochure: http://www.burkestichting.nl/content/nl/welkom/Brochure%20Turkije.pdf

VRAGEN BIJ EEN FENOMEEN : GLOBALISERING

Door Alain de Benoist (in TeKos nr. 110)

Vandaag praat iedereen over globalisering. Aan het verschijnsel wordt een
grotere betekenis gehecht naarmate men het algemeen voor onafwendbaar
houdt. Blijkbaar zet het zich door als een beweging voor wereldverandering
waarop niemand nog vat heeft. Een geweldige golf als het ware, meerdere
generaties lang onomkeerbaar. In Frankrijk en in de Franssprekende landen
noemt men het 'mondialisering'. Het is niet oninteressant te weten dat het
begrip 'globalisering' door de Amerikaanse strategen van de massamarketing in
omloop werd gebracht. In het begin der tachtiger jaren spraken zij voor het eerst
van 'globaal product' of van 'globale communicatie', waarbij als grondregel gold
dat identieke goederen via één en dezelfde reclame op de snelst mogelijk weg
het grootst mogelijk aantal potentiële klanten moest bereiken en dat niet door
zich aan de culturen aan te passen, maar wel door een 'globale cultuur' aan te
bieden.
Wat moet men onder het begrip 'globalisering' verstaan? Ondanks talrijke
publicaties rond dit thema (1) blijft het een wazig begrip. Voor de ene is het
fenomeen 'globalisering' vooral de overwinning op de natiestaat. Voor anderen is
het een nieuwe vorm van tegenstelling tussen kapitaal en arbeid, veroorzaakt
door de enorme stijging van financiële en materiële middelen; of nog, de
uitdrukking van een nieuwe tegenstelling tussen geschoolde en ongeschoolde
arbeid. Weer anderen zien in dit begrip het plotse opdringen van nieuwe spelers
uit het zuiden in de wereldhandel, tezamen met de globaliseringstrategie van de
multinationals. Nog anderen benadrukken de sterke toename van het
handelsvolume als gevolg van de instap van dienstverlening in de wereldhandel
maar ook de revolutionaire ommekeer en de veranderingen op informatiegebied.
- Hoe zit het daar nu mee? Naar mijn mening moet men een onderscheid maken
tussen de culturele globalisering enerzijds en de economische en financiële
globalisering anderzijds. Het zijn twee verschijningsvormen die elkaar weliswaar
in belangrijke mate dekken maar zeker niet volledig in elkaar overgaan.

Zie voor de rest van het artikel:

http://www.alaindebenoist.com/pdf/vragen_bij_een_fenomeen_globalisering.pdf

EUROPEES NIEUWRECHTS MANIFEST !

EUROPEES NIEUWRECHTS MANIFEST

Manifest voor Europees herstel en vernieuwing

(Nederlandse Vertaling van Manifeste pour une renaissance européenne - GRECE)


INLEIDING
GRECE is ontstaan in 1968. Het is geen politieke beweging, maar een denkrichting die school maakt. Zijn nu al zo'n dertig jaar lang durende activiteiten zoals publicatie van boeken en tijdschriften, het houden van lezingen en conferenties, het organiseren van seminars en universitaire zomercursussen enz., stonden van meet af aan in het teken van metapolitiek.

Metapolitiek is niet een andere manier van politiek bedrijven. Het heeft niets te maken met een "strategie" om een intellectueel overwicht op te leggen en het heeft al helemaal niet de pretentie om andere initiatieven of mogelijke gedragslijnen uit te sluiten. Het gaat louter uit van de constatering, dat ideeën een fundamentele rol spelen in het collectief bewustzijn en meer algemeen in de hele geschiedenis van de mensen. Herakleitos, Aristoteles, Augustinus, Thomas van Aquino, Ren‚ Descartes, lmmanuel Kant, Adam Smith of Karl Marx hebben ieder in hun tijd door hun werk als schrijver revoluties van beslissende betekenis uitgelokt met een complex verloop, maar waarvan de gevolgen zich heden ten dage nog laten voelen.
De geschiedenis is weliswaar resultante van de wil en de daad van de mens, maar in de praktijk doet hun invloed zich pas gelden binnen het kader van een zeker aantal overtuigingen, geloofsrichtingen en voorstellingen van zaken, waardoor zij een zingeving en richting krijgen. Wij hebben nu de ambitie om aan de hernieuwing van deze sociaal-historische voorstellingen het onze bij te dragen.
Het metapolitiek initiatief voelt zich thans nog versterkt door een beschouwing achteraf over het ontstaansproces van de Westerse samenlevingen aan de vooravond van de eenentwintigste eeuw. Men kan inderdaad aan de ene kant de toenemende onmacht van politieke partijen, vakbonden, regeringen en van het geheel van klassieke organen van machtsverovering en -uitoefening vaststellen, terwijl er aan de andere kant alom sprake is van versneld in vergetelheid geraakte breuklijnen die de moderniteit zo hebben gekenschetst, om te beginnen de traditionele breuk tussen links en rechts. Bovendien zijn we getuige van een ongekende uitbarsting van kennis die zich maar blijft vermenigvuldigen zonder dat men steeds de gevolgen ervan kan overzien. In een wereld waarin gesloten gezelschappen plaats geruimd hebben voor onderling verbonden netwerken, waarin ijkpunten hoe langer hoe vager worden, moet de metapolitiek proberen weer zin te geven aan het bestaan door nieuwe syntheses aan te dragen buiten het politieke steekspel om. Daarvoor moet ze een manier van denken ontwikkelen die vastberaden dwarsverbanden legt en door de studie van alle domeinen van wetenschap en kennis uiteindelijk komt met een voorstel tot een samenhangende en evenwichtige kijk op de wereld. Dat is al dertig jaar lang ons doelwit.
Het voorliggende manifest is er een uiting van. Het eerste deel Stand van Zaken biedt een kritische analyse van ons tijdperk. Het tweede deel Uitgangspunten geeft uitdrukking aan het voetstuk van onze kijk op de mens en onze wereldvisie. Beide vinden inspiratie in een multidisciplinaire benadering die zich niet conformeert aan het merendeel van de hedendaagse erkende intellectuele scheidslijnen.

Tribalisme versus mondialisme, jacobijns nationalisme versus internationalisme, liberalisme versus marxisme, individualisme versus collectivisme, progressivisme versus conservatisme staan inderdaad tegenover elkaar in een identieke zelfgenoegzame logica die geen enkele ruimte laat voor een derde optie. Al een eeuw lang gaat achter het masker van deze kunstmatige tegenstellingen het wezenlijke schuil: de omvang van een crisis die schreeuwt om een radicale vernieuwing van onze denkwijze, onze methode van besluitvorming en onze manier van ageren. Men zal dus op de volgende bladzijden tevergeefs zoeken naar een spoor van voorgangers, van wie we dan slechts de erfgenamen zouden zijn. Wij hebben de vruchten geplukt van allerlei - en zeer verschillende - theoretische verworvenheden uit het verleden. Bij het uitvoerig verkennen van de geschiedenis hebben we nooit geaarzeld die ideeën over te nemen die ons juist leken te zijn, om het even uit welke denkrichting ze afkomstig waren. Deze benadering via dwarsverbanden wekt overigens geregeld de woede op van de waakhonden van het "correcte" denken. Zij willen de ideologische orthodoxie bevriezen om zo nieuwe synthese, die hun intellectueel comfortabele positie bedreigt, lam te leggen.
Van het begin af brengt GRECE immers mannen en vrouwen bijeen die in de stad of het dorp waar ze wonen merkbaar aanwezig zijn en op een even concrete als doorleefde manier willen bijdragen aan de ontplooiing ervan. In Frankrijk en andere landen vormen ze een gemeenschap, waarin wordt gewerkt en gedacht niet alleen door intellectuelen, maar door iedereen die op welke grond ook geïnteresseerd is in de gedachtestrijd. Het derde deel van het manifest, Richtingbepalingen, brengt daarom onze stellingname tot uiting t.a.v. de grote debatten over actuele onderwerpen en onze eigen richtingbepaling m.b.t. de toekomst voor onze volkeren en onze beschaving.

Voor de rest van het Manifest voor Europees Herstel en Vernieuwing verwijzen we naar:

http://roepstem2.tripod.com/manifest.html